sirinden esintiler

Hürremler ve Mahidevranlar -devam-

2012-01-15T10:24:00.001+02:00

Cuk oturdu cuk valla benim şu saptamam var ya :)
Elbette karşı çıkanlar olacak.
Nedir problem?
No problem!
Kadınlar ikiye ayrılır dedim mi dedim... Ben öyle gördüm öyle de gözlemlerime devam ediyorum. Daha bana üçüncü bir kadın tipi düşündürecek bir dişi kula rastlamadım. Bu Hürremler ve Mahidevranlar elbette ergenlik sonrası ancak açık kimliklerine kavuşuyorlar. Ve ileri yaş durumlarında kendi hayatlarına değil yeni neslin hayatlarına göre tavırlarını koyuyorlar. Ve her ne olursa olsun toplumu bu Hürremler ve Mahidevranlar yetiştiriyor. Bu asla değişmez bir ANAYASA:)
Hürremlerin bebeleri daha sıradışı ve genel kurallara asla boyun eğmeyen çocuklar ve dahi yetişkinler oluyor ilerde. Özgürlük onlar için olmazsa olmaz temel yasa. Kendilerine dayatılan kuralları asla lop diye kabul edip içlerine sindiremezler. En feodal yapıda yetişmiş olsa dahi bir Hürrem'in bebeği asla ilerde her denilene boyun eğmeyen bir insan olacaktır. Ki böyle oluyor.Gerçek bilim insanları ve sanatçılar ancak ve ancak Hürrem tipi bir kadından doğar.
Hürrem için amaca ulaşmak için tüm yolları aşmak; aşamasa bile yolunda ölmek düşüncesi hakimdir.
Mahidevranlar da ise daha anaerkil bir düşünce hakimdir. Her olursa olsun sistem içinde kalmalı ve ne denirse boyun eğmeli. Boyun eğmek kimi zaman zor gelse de sathı müdafa için asla geri çekilmemeli ki :) yerine bir Hürrem gelip de sahip çıkmasın. Mahidevran bebeleri de daha ana kucağında boyun eğen ya da eğmek zorunda olduklarına inandırılan çocuklar ve dahi sonrasında yetişkinler olarak toplumdaki yerlerini alırlar.Bu yüzden Mahidevran kadınların entrika yeteneği çok daha fazla gelişmiştir Asla açık savaşlara girmezler. Etraflarında ekipler kurup bu ekipler aracılığıyla konumlarını konuma savaşını verirler. Sürekli dertleri yalnızca sahip olabildikleri konumları korumaya çalışmaktır. Her türlü tavize açıktırlar. Kadınlık gururları neredeyse yok denecek kadar azdır. Onlar için ruhlarının zedelenmesi, incinmesi gibi duygusal durum halleri asla ön planda olmaz. Elbette incinirler, kırılırlar. Ama asla açık açık yaşayamazlar bu duygularını. Aldatılmayı görmezden gelmeyi bir konum savunma aracı olarak gördüklerinden sürekli kendilerini de çevrelerini de aldatıp dururlar.

DEVAM EDECEK

Hürrem mi Mahidevran mı?

2012-01-13T12:48:00.000+02:00

Mahidevranlar....
Hürremler....
Ve dahi Süleymanlar...
Ve ve dahi kendini Süleyman zanneden Süleymancıklar :)))
Şu muhteşem yüzyıl dizisi her türlü tartışılıyor. Bunca dert başımızda bu dizi de neyin nesi diyenler de var arada söylenen; duyuyorum ha!
Valla dizi tarihi bir misyonunu yerine getirmek için yapılmıyor. Öncelikle bunu bir güzel ayırt edelim. Dizinin başında da elbette etik kural olarak da senaryonun bir kurgulama olduğu hakkında hatırlatma da yapılıyor. Hani ola ki orda ki her bişiyeciği gerçek tarih zannına kapılanlar olabilir diye. Aman ha!
Tadını çıkartın kardeşim dizinin güzel güzel...
Beni dizinin elbette tüm görkemiyle kendine bağlayan kostümleri dekorları sahnelerinin yanısıra muhteşem(!)kadınları ilgilendiriyor. Tek rolüne bir türlü oturup da kafam da ikna olamadığım karakter ise Valde Sultan.
Koskoca Süleyman'a doğrusu öyle bir sosyete botokslu estetikli ama dokunsan yıkılacak bir valde sultan doğrusu yakışmıyor. Diğer oyuncular Allah için cuk oturmuş yerlerine bana göre...
Hele Hürrem hele Hürrem...
Valla Hürrem her haliyle benden rahmet üstüne rahmet alıyor her bölümde.
Neyse bırakılım da diziyi, kostümleri, dekorları falan şu kadınlar ve erkekler açılıma gelelim...
Herkes yüzyıllar ötesinin entrika dolu harem dalaverelerini sanki bugün hayatımızda hiç yokmuşcasına ağzı açık şaşkınlıkla izliyor ya! Aha işte ben işin bu kısmına dikkat kesildim her nedense. Eh biraz sosyologluk biraz da psikologluk mu ediniyor insan yıllar içinde bilemem ama ben sosyopsikolojik kapısının içinden gireyim dedim hareme... Ve ne göreyim ki önümde upuzun bir tünel... Bitmez Allah bitmez. Uzun lafın kısası tünel günümüze kadar geldi ve daha da ileri doğru gidecek besbelli. Benim geleceğe biletim varsa geri kalan bir kısmını da giderim tünelin ama sanırım sonu kıyamette bitecek:)) 2012'de kıyamet koparsa benim de kısa vadede belki görme şansım olur elbette çağdaşlarımla birlikte...
Evet sosyopsikolojik didişmelerim sonucu kadınları ikiye böldüm...
Hürremler!
Mahidevranlar!
Evet evet tüm kadınlar sadece iki ayrı cinste!
Siz de sağınıza solunuza dikkat edin. Hangi kadın Hürrem? Hangi kadın Mahidevran?
Sevdiğini, kocasını her türlü bahane ile kendine yedirip başkalarıyla paylaşan kadınlar hemaaaaaaaaaaan Mahidevran odasına buyursunlar! Kendilerine orda bol bol yedirilip içirilecektir. Süleymancıklar da halvetlere devam ;)
Hürrem odası ise başları dik, asi, ölüme dahi boyun eğmeyen kadınların odası! Bu Hürremler asla ve kat'a sevdiklerini paylaşmayı kabullenmezler. Bir Hürrem'e bir Süleyman vardır! Ötesi berisi de yoktur! Anlaşıldı mı! Delice aşık kadınlardır bu kadınlar. Mahidevranların ise aşk; hiç ruhlarına uğramadan sırra kadem basmıştır.
Bu iki kadın tipini daha uzun uzadıya ele alıp yorumlamak istiyorum... Azzzzzzzzsonraaaaaaaa
Bir de bu iki kadının var ettiği iki erkek tipi var karşımızda :)
Süleymanlar ve dahi Süleymancıklar!
Eee her yaratılanın bir dişisi bir erkeği var ise Hürrem'e Süleyman; Mahidevran'a da Süleymancık yaratmış yaradan :)
İsteyen istediğini alsın buyursun...

DEVAM EDECEK...

Tutuklu!

2012-01-06T01:59:00.001+02:00

Ooooo piti pitiiiiiiiii karamela sepeti....

Sıra kimde?

Gece gece tutuklama....

Hadi hayırlı sabahlara Türkiyem!

Sabah ola hayrola!

Geçsin günler, haftalar, aylar, yıllar.....

2011-12-28T15:39:00.000+02:00

Hayat devam ediyor...

Yıllar da geçip gidiyor doğal olarak...

Ey yeni yıl gel de hayrını hasenatını görelim...

Çok yoruldum çalış çalış.... Hat bir yandan, kaligrafi diğer yandan... Arada bir elime gelen örgü şişleri... Ve de elimin altında sürekli marsmallowlarım... Yarı çocuk halim benim bu... Tam bu sırada kalkıp bulaşık makinasını boşaltmayı düşündüm. Ve derin dondurucudan biraz milföy çıkartsam da çözülse... Çözülse de hani beş çayına yem olsa kat kat. Yok üşendim üşendim... İyisi mi kırmızı meyveli bir sıcak bitki çayı... Tembel kediliğim üstümde fazlasıyla bu soğuk aralık gününde...Biraz da gerilim halim var... Hem de ne gerilim... Yüksek gerilim! Tam yıl sonu gerilimi benim ki. Hele şu yıl bitsin de takvimler bir yeniye dönsün... Ne olacaksa olsun. Her yıl yapmaya alıştığım hayatımın yıl sonu bilançosu adetimden kurtulmaya çalışıyorum. Bundan kelli artık kalan ömrümde beş yıl da bir yapacağım diye niyet ettim ama bakalım niyetim tutacak mı?

"Eee Şirin koskoca yıl ne yaptın bakalım? " diye soruverdim yine kendime...

Ah neler neler yaşamadım ki, neler yapmadım ki... Zor, sancılı bir süreçten sonra kendimi yeniden doğurdum... Geçmişin bıraktığı yara izlerim en değerli hatıralarım benim. Hiç bir anımı yaşadığımı yok saymadan ama geçmişte bırakarak yepyeni bir yıla merhaba diyorum yine.

Yeni bir yıldan ne bekliyorum ben şimdi?

Sağlık bekliyorum...

Bolluk, bereket bekliyorum nar tanelerince bolluk bereket!

Gözyaşım acıdan dökülmesin...

Hüzün elbette yok olmaz hayatımda bilirim ama nolur biraz az olsun...

Ee biraz daha kendime kıyamaz mı oldum ne yaşlandıkça... Eskiden her ne olursa olsun buyursun gelsin derdim. Ama artık her zulmeti çekemiyor bu gönlüm. Ve artık öğreniyorum ki ne çekiyorsam ben istediğim için çekiyorum. Hal böyle olunca deli miyim ben derdi tasayı yeni yıla da alıp taşıyayım... Kalsın cümle dertlerim tasalarım ve de her türlü olumsuzluklarım bu yılda... Bana yeni yepyeni yılda ışıklar gerek artık yolumu daha iyi seçebilmek için...

Ve yepyeni bir hayata, soluğa pencere açmak...

Merhaba jakaranda!

Ben çayımı tazelerken yazımı taslaklara hapsetmeden yayınlıyorum..

Gölgeler güle güle....

2011-12-18T13:49:00.001+02:00

Söz verdim kendime...
Sıkı sıkı tembihledim... "Emi Şirin, emiiii! Tamam mı! Hı?"
Uzunca bir zaman dilimi dilim dilim beni oyaladı durdu... Ha bugün ha yarın olsun derken...
"Tamam be TAMAM!" dedim içimde sese artık... Duysun da rahat etsin içim...
İçimdeki ben bana, dışımdaki ben yine bana... Ve olduk mu bana bana :)
Biraz karmaşık gözükse de vallahi de durum aynen böyle... Hangimizde yok ki bir içimizde bir dışımızda bir ben?
Ve belki de, ve mutlaka da daha başka ben'ler vardır...
Ah aklıma gönlüme Yunus düştü...
"Bir ben vardır benden içeri" derken neler neler anlatır da... Biz anlasak ya anlasak...
İşte biz böyle "ben"ler içinde debelenip gider iken aaa bir de bakarız ki karşımızda alaca bulaca gölgeler raks etmekte... Hadi herkesin adına demeyeyim de kendimden yola çıkayım bari... Takılmışım çocukluğumdan beri gölgelerin peşine.. Tabii ki her çıkan gölgenin peşinden değil bu gitmeler... Evde, okulda, işte, aşkta, piknikte... Deniz de yüzerken bile gölge... Bir çizgi çizerken beyaz kartona gölge düşer de işi gücü bırakır yine takılırdım gölgelere... Çayı içerken elimde tutuğum bardağın değil de bardağın gölgesini izlemişim yıllarca... Ne bulacaksam gölgelerden... Oysa bilir de hepimiz bu gerçeği bilmezden geliriz çoğu kez. Gölgeler aslından farklıdır... Asla ASLI GİBİ DEĞİLDİR!
Çocukluğumda gece elektrikler kesildiğinde gaz lambasının ya da mumum verdiği ışıkla gölge oyunları oynardık. Eğlenirdik çocukça. Zevkliydi elimizi parmaklarımızı halden hale sokup da duvara düşen gölgelerde başka başka haller görmek.. Kuşlar, kurtlar, ormanlar ve daha neler neler... Masalsı bir yolculuktu radyonun suskunluğunun ardından hele de pencere pervazından rüzgârın sesi de fon müziği yapıyorsa değmeyin keyfimize... Ya arkamı güneşe vermiş de yürüyorsam küçücük boyumla aman da aman karşımda gölgem benden uzun... Uzun da ne uzun. Kendimi değil de gölgemi sevmeyeyim de ne yapayım şimdi...
Böyle işte gölgelerle haşır neşir olmak hayatın başlarında... Bu gölgelerle sempatik ilişki zamanla, büyükçe daha sarmal ve içinden çıkılmaz bir hale gelmiş bende... Değer verdiğim çoğu şeyin aslında bir gölgeden ibaret olduğunu anlamam için demek ki büyümek gerekiyormuş. Kimi insan yirmisinde büyür kimsi de seksene merdiven dayasa da daha çocuk kalır ya... Ben kendimi ortalarda bir yerlerde yakaladım gölgelerin peşinden giderken. Bu yüzden daha da büyüdüm diyemiyorum kendime. Daha yolun başındayım galiba... Büyüme safhasının başında...
Gölgelerin peşinden gitmeden ve hatta tüm gölgeleri yok ederek yürüyorum yolumda...
Hayatımdaki tüm gölgelere güle güle diyorum...
Herkese gölgesiz ve bol ışıklı bir pazar diliyorum...

Aşk ve de meşk....

2011-11-05T14:08:00.000+02:00

"canını vermekten bir an tereddüt ediyorsa ikisinden biri orda aşk sırra kadem basmıştır"

Demişim birden arkadaşıma yazarken sohbette....
Yazdığımı okuduğumda ve yeniden okuduğumda farkettim ki bu bizdik...
BİZ'e doğal ve oldukça sıradan gelen bir eylemdi bahsi geçen... Aşktan bi haberlere nasıl ulaşır bu duygu hali bilemiyorum ki...
Öyle aşksız bir ruh hali içinde değilim uzunca bir zamandır.
Öyle bir aşka düştüm ki ah ben...
Daha onaltı yaşımda yüreğime düşmüş bir aşk...
Nasıl nerde? Saatine denk gelmişti...
Yüzyıllar ötesinden yaşlı ve yorgun bir yüz...
Biraz omuzları çökse de heybetinden asla taviz vermemişti güçlü bedeni..
Elleri az biraz titrese de üstatlığının her daim doruğundan asla inmeyecekti...
Ben o ellere aşık oldum, kurban oldum...
Ha dese bana başımı gibi oldum...
Oldukça loş bir han odası... Hafiften de olsa güneşi görmediğinden olsa gerek rutubet kokusu sarmış her yanı...Eskimiş, sararmış kağıt kokuları missssss gibi... Gözlerimi kapatsam sarhoş oluyorum, açsam yine sarhoş...
Babam ve O yanımda... İkisinin ortasında ben...
Benliğim ne biçim bir şey bilmiyorum ki ah o yaşlar...
Bilsem... Bilsem adını aşk koyacağım da bilmiyorum işte karacahil ben... O eller kamışı mükrekkebe batırıp kağıda yazdıkça okundu ruhuma ruhuma...
O yazdı ruhuma okundu yazdıkları...
Belki de o gün benim adım kondu!

Ve ben şimdi nerelerde miyim?
Aşka düştüm aşka.... Ve aşka düşmek yetmiyor ki. İllâ meşk edeceksin aşkla yorulmadan usanmadan... Böylesi haller içinde işte bendeniz...
Daha küçük bir bebek gibi tutuyorum kamışı elimde haddim olmayarak. Ne zaman icazet alırım? Bilemem... Nefesim yeter mi bu aşka? Bilemem...
Bir bildiğim var mı diye soracak olursanız ahir ömrün tadına yeniden bulmuşşsa insan aşkı asla vazgeçebilme lüksü olamaz. Tüm nefesimle gücümle ağır ağır soluklanarak ama asla vazgeçmeden peşinden gitmek arzusunda yüreğim... Ey aşk! Sen nelere kadirsin!

Deprem üstüne deprem....

2011-10-26T18:05:00.002+03:00

Deprem...
Bizim alın yazımız deprem... Radyodan sızıltılı bir ses gelirdi çocukluğumda... Dersimi yazarken defterime kara timsahlı kalemim yere düşerdi türkünün gözyaşlarıyla birlikte!
TRT matemde, halk matemde....
Ya deprem olmuştu ya da? Ya da bir Memetçik şehit düşmüştü! Böyle PKK gibi BDP gibi taşeron piyon kanlı suç örgütleri yoktu...
Şimdi bakıyorum da deprem de, onlarca giden Mehmetlerim de kimsenin umrunda değil!
Yardımlar çığrından çıkmış durumda... Talan var! Yağma var!
Ve bu arada bölgede hükmünü sürdüren PKK'nın hin hesapları var deprem üstüne...
Olan yine masumlara oldu! Giden canlara rahmet olsun. Yaralılara acil şifalar olsun!
Bu yaralar da sarılır ve kabuk bağlar... Ama yeri kalacak her yara gibi!
Ve bu depremle birlikte artık biliyorum ve hissediyorum ki asla hiç bir şey eskisi gibi olmayacak!
Gönlümüz kırık, gözlerimiz yaş içinde idi fay çatlarken...
Öyle ki fay iyice çatlıyor artık! Kimse karşı duramaz!
Kimse de Türk'e ahkâm kesmesin!

19 EKİM 2011

2011-10-22T12:06:00.001+03:00

19 Ekim 2011! Türk'ün tarihine kara bir sayfa
olarak geçti. Yürekler yine yandı ki ne yandı... Şehit olan askerlerimizin sayısı hakkında yirmialtı da dendi seksenyedi de... Her biri bir ocak söndürdü. Şehit olan bir tek canımız için dünyayı yakacaksam ben demek ki bu gidişle evrende gezegen kalmayacak. Böylesi acının üstüne yazmak hiç kolay değil. Kaç gündür kolum kanadım kırılmış gibi gezmekteyim. Koca yazımı yüreğim ağzımda nerdeyse hiç uyku uyumadan geçirdim bendeniz. Oğullarımdan birini askere göndermiştim. Vatanın o köşesi bu köşesi farketmez diyorlar ya; ağzı olan konuşuyor ya! Oğlum gide gide Şırnak'a gitti jandarma olarak! Kısa dönemin kısa eğitiminden sonra sanki kırk yıllık robocop olmuş gibi oğlum Şırnak'ta idi. İki erkek çocuk büyütürken onca yıl elbette bir gün asker olacaklarını biliyordum ama tüm benliğimi de alıp asker edeceklerini doğrusu tahmin etmiyordum. Her anne çocuğuna düşkündür bağlıdır. Ama bir de gelin görün ki asker anası olun da o bağlanma nasıl bağlanma. Her haberde yürek ayakta! Kulaklarım sağır olsun da kötü bir haber duymayayım diye dua ettim kaç kere... Bir gün aramasa oğlum yürek yine pıt pıt "yoksa"larla atmaya başladı... Ben Türküm! Soyum sopum belli! Asker torunuyum dört bir koldan. Çanakkale'den, Süveyş'den berat almış dedelerim! Korkmayız düşmandan soysuzdan asla! Ancak gelin görün ki Türk durduk yere vahşi çığlıklar atıp da can alacak bir yaratılışda değildir. Çocuklarımı büyütürken eve oyuncak adı altında silah ve savaş çağrıştıran nesneler sokmadım. Okulda arkadaşlarında kavgaya tutuşurlarsa sürekli geri çekilmelerini önerdim. Kimselerin canını yakmamayı ömür büyu bir düstur edinmelerini sağladım. Can değerlidir! Her kimin olursa olsun! Evdeki karıncanın da dağdaki kurdun da EN AZ senin kadar yaşama hakkı var dedim! Dedim dedim dedim...

Ve bugün geldiğim bambaşka bir nokta! Bebe kolay gelmiyor kucağa... Ve kolay kolay büyümüyor!

Oğlumu askere uğurlarken O'na elimi sallarken ki duygularımı tarifte inanın zorlanıyorum şimdi. Gözümden ateş gibi yaşlar dökerken içim kaskatı kesilmişti.

Söz verdim kendime söz!

Eğer ki kılına zarar gelsin bin mislini alacağım zararının.

Oğul gittikten sonra ben yaşamışım da ne ola ki!

PKK'yı tartışmam bile!

Can almak elbette Azrail meleğinin görevi amma oğlumun kılına zarar gelse her bir zerresi için can almazsam yaşamanın anlamı yok. Böylesi bir yaşamak rezilcesine olur elbette!

Evet belki de bu PKK ya da (şimdilerde moda görüntüyle hani bir siyah kurdele fiyonkla ifade ediyorlarlar ya o ne haltsa) terör denen kahpeliğinin böyle sürüp gitmesi anaların bu işte yapması gerekeni yapmamasındandır! Ve Türk halkının da bilinçsizce şehit anası payesi vererek bu anaları takatsız bırakmasındandır!

Şehitlik elbette yüce bir makamdır inanan için! Ben de inanıyorum amma velâkin hangi akıl şehitlerini al al toparağa ver sonra otur da taziye kabul et ; ya sonra?

Yeni şehitler yeni şehitler... Kentlerde kırsallarda sümüklü pkk arzı endam etsin o içler acısı çirkinleri ve dilleriyle...

Bu saatten sonra, bu noktalara taşındıktan sonra, bunca Mehmetçik'i toprağa verdikten sonra kimse benden kardeşlik türküleri beklemesin! Bundan kelli o adını bile anmayacağım sürüye de feodalitesine de, anasına da, bebesine de, töresinin içinde ettiklerime de asla asla anlayışla yaklaşmayacağım.

Amerika'ya, İsrail'e, AB beni satan ve asla ıslah olmayan bu yaratıklara karşı tüm tavrımı netleştirdim. İnsanlık için böylesi akıldan yoksun ve çirkin bir kalabalığın yok olması için tüm kalbimle tanrıya dualar ediyorum! İçlerinden hasbel kader insanlıktan nasibini alanlar varsa elbette bu duamdan uzak dursunlar!

İçimdeki çocuk....

2011-10-16T13:33:00.000+03:00

Bugün benim doğum günüm...

Artık doğum günlerimin hiç bir anlamı kalmadı diye düşünüyordum yıllar ilerledikçe... Oysa herşey yeni başlıyormuş bir zaman sonra. Aslında sanki şimdi şimdi doğuş amacımı daha da anlar oldum... Ve bu yüzden midir ki doğum günümü önemser oldum...

Çocukluğumun en anlamlı doğum günleri ma aile şöyle bir arada sofraya oturmuşsak.... Ve de gündüzden Kadıköy'e indiğimizde Çiftehavuzlar'daki evimizden annem bana Altınoğlu pastanesinden bir elma şekeri almış ise... Evet evet yalnızca bir tek elma şekeri... Ben ne pasta isterdim ne de başkaca birşeyler... Bir tek elma şekeri isterdim doğum günümde... Hani elma şekeri de her gün elimin altında olan bir güzellik... Ama ille de doğum günümde bir elma şekeri isterdim... O elma şekerini yemek doğum günümde zamanla bir ritüele dönüştü. Benim doğum günü amblemin oldu. Öyleki ne pasta ne ziyafet ister gönlüm 16 Ekim'lerde... Gençlik yıllarımda da kimse bilmeden görmeden bir elma şekeri alıp eve koşardım doğum günümü kutlamak için... O güzelim kırmızı elma şekerini dişledikçe kendimi de kutsuyordum demek ki aklımca :) Vardır elbette bu davranışımım bir psikolojik açılımı ama beni hiç de ilgilendirmiyor vallahi de artık!İ lle de bir elma şekerim olsun. Başka bir derdim olmaz diye doğum günümde...

Şimdi annem uzağımda... Çok şükür ki hayatta ve dualarına ve nefesine her daim ihtiyacımız var...
Babam deseniz hayli bir uzağımda...
Çocuklarım aldı onların yerini... Onların bana bir sarılması, benim de onları içime çekercesine koklamam en güzel armağan bana elbette...

Herkese benden bir elma şekeri bugün... Afiyetler olsun efendim...

Güzel bir pazar diliyorum herkese....

yine... yeniden .... merhabaaaaaaaaaaaa

2011-10-09T10:56:00.002+03:00

Merhaba sevgili blogum ve de sevgili dostlarım...

Upuzun bir zaman oldu bloguma ara vereli... Elimde olan :) bazı nedenlerden ötürü yayınıma bir süreliğine ara vermiştim ama neyse ki artık yazmaya karar verdim yeniden. Öyle çok şeyler olup bitti ki hayatımda bu geçen zaman içinde... Olumlu... Olumsuz... Hayat işte... Durduğu yok ki zamanın... Her saniye yeni bir olaya gebe... Her günümü artık somut yeni bir şey daha keşfedereki öğrenerek tamamlayarak bitirmeye çaba gösteriyorum... Cebime daha çok para girsin ya da aman şuyum olsun buyum olsun değil istediğim hayatta. Hiç öyle dünyevî isteklerim olmadı şu darû dünyada... Belki ilerde öyle olurum diye düşünürken daha da kemikleşti bu halim... Bu durum böylesi kemikleşirken aşka ve sevgiye karşı tutumum da elbette yukarı doğru yükselmeye devam etti... Vel hasılı kelâm neler oldu neler! Zamanla ufak ufak yerine denk geldiğinde yazarım hayat notlarımdan alıntılar burda...

Şimdilik yağmurlu bir pazar sabahında üstelik benim canım sevgilim ekim ayında kısaca bir merhaba demek istedim bloguma ve beni okuyanlara...

İnşallah ve umarım herkes sağ ve selamettedir...

Görüşmek üzere demiyorum... Yeniden merhabaaaa.....

Özellikle ve ayrıcalıkla bir Merhabaaaa sevgili Öykü'me burdan...

Fırtınalı bir pazar

2011-01-23T13:21:00.000+02:00

Bugün kışa uyandım sanki ilk kez. Yataktan çıkasım gelmedi uzunca süre. Oysa uyanır uyanmaz fırlarım yataktan huyum kurusun. Ama bugün biraz ağırdan aldım. Dışardan gelen kuş seslerinin öyle de pek keyifli sabah şarkıları söylemediği çok açık. Hani "aman uf ya yine kıçımız donacak" gibi bir cıvıldama idi sanki. Bu hafta nerde ne var bilmiyorum ama İstanbul'da kar var. Hoş geldin beş gittin deriz katlanırız bir kaç gün. Ama fazlasını çekemem. Çok da sevmiyorum bu şehrin karmaşasında karı ve karmaşasını. Ne trafik akar doğru dürüst ne hayat... Zaten haber bültenlerinin ilk konusu İstanbul'da kar yağışının hayatımızı nasıl da olumsuz etkilediği geyikleri yapılacak uzun uzun. Kardan kapanan yollar, patinaj yapan araçlar, çarpışan araçlar, yol da zorlukla yürümeye çalışırken küt diye yere düşen insancıkların görüntüsü bol bol ekranlarda olacak.İstanbul Büyükşehir Belediyesi evsizleri oraya buraya toplayacak ve ellerine birer tas çorba verecek. Bu görüntüler de bol bol ekranda arzı endam edecek.
Tabii arada derede mutlu mesut tablolarda göreceğiz. Kartopu oynayan çocuklar ve ebeveynleri ile margarin aileler... Hani mutluluk resmi çekmek için kar yağmasını bekleyen bir garip güruh da vardır ya.Yılın onca güneşli havalarında birbirlerine gösteremedikleri ateşli muhabbeti karlara yatma, kar topu oynamaca bahanesiyle birbirlerine hem de eşe dosta gösterme günleridir bu kar günleri :)
Kim ne yaparsa yapsın da, tek dileğim bu kara kış günlerinin kazasız belasız geçip gitmesi...
Ne kadar sevinen olursa da, sevinenlerden çok donan ve üşüyenler var ki bunu unutmamak gerek...
Elbette kış kışlığını yapsın ama kimseye zarar vermeden nolur!
Hoş geldin kar!
Ve tez gidesin inşallah:))

bazen güzel şeyler de oluyor hayatta...

2011-01-22T22:23:00.002+02:00

Böyle geldi içimden bugün...
Biraz lokum gibi yumuşak ve dağınık kalbim sanki ama tıpkı da lokum kadar tutuyorum kendimi dışarı sızmamak için...
Su koy vermemeye çalışıyorum...
Sevgili ile kısa da olsa bir ayrılık hali gelecek başa... Ve ben daha önceden gardımı almışım bu ayrılık duruma.. Nasıl katlanacağımı daha önce bilemiyordum. İlk gidişinde hiç de umursamaz bir tavırla karşılamıştım. Ta ki ayrılık anı gelinceye kadar. Tam sarıldım ve ayrılacağım ki içimin yarıldığını ve dünyanın ayakalarımın altından yok olup gittiğini hissettim. "Noluyorum ben Allahım? Nefesim gitti, sesim çıkmaz oldu. Gözlerim yanıyor ve baktığımı göremez olmuştum. "Bunları yaşayan ben olamam. Böyle bir ruh hali hiç bir kulun kaldırabileceği bir hal değil dedim" içimden. Ya da canım kim kaldırabiliyorsa kaldırsan ama ben.. Yok ben kaldıramam asla...
O arkası bana dönük yürüyordu. Bana da tembihledi ki "ardımdan bakma sakın" diye. İyi değilmiş öyle veda edip gidenin ardından bakmak...
Tramvay durağına vardığımda o daha yokuşu tırmanıyordu ağır ağır.
Ve biliyordu ki ben ardından bakıyorum.
Öyle gitti işte bir keresinde. Ben öyle bakakalmıştım ardından. "geçer şimdi" dedim kendime. "Geçer bak göreceksin!"
Ah ah tramvaya bindiğimde önümü göremeyecek kadar gözlerimden yaşlar akıyordu. Tuzdan bir anda yanaklarım yandı ama nafile durmuyor gözlerim ki. Elimde mendil sırılsıklam...Sağımdaki solumdaki insanlar bana bakıyorlar doğal olarak..
Nerdeyim? Nereye doğru gidiyorum? Durum farkındalığımı kaybetmek üzereyim sanki.
Son bir hamle arkadaşımı aradım. Ama.. konuşamadım...
Bana hemen emir cümlesi kurdu sağolsun. O farkında ne durumda olduğumdan ama ben değilim. Öyle bir garip hal içindeyim.
Neyse sağolsun arkadaşımın sayesinde o günü atlattım.
Sonrasındaki ayrılık ve hasret dolu günlere rağmen sağ kaldım.
Ayrılığın acısının daniskasını daha sonra tattım.
Allah düşmanıma vermesin derler ya evet gerçekten öyleymiş...
Başa gelmeden bilinmiyor hiç bir bilinmiyormuş aslında. Öyle filmlerden ya da sağdan soldan öğrenilmiyormuş ayrılığın acısı.
Kara günler, kara geceler ve de aylar boyunca yol gözledim.
O gelinceye kadar türlü zorluklara katlandım.
Neyse o hasret bitti çok şükür...
Ah işte bitti derken aslında yeni başladığının haberini veriyordu sevgili daha henüz yanma bile varmadan. Dönüş tarihini söylediğinde bende bir panik başladı. "Yok dedim dahasına dayanamam artık. GİTMEEEE!"
Ama gitmek zorunda kısa süreliğine de olsa kalan ömrümüzde birarada yaşamamız için. Ve gidişini erteledik durduk aylarca. Ama artık gitmek zorunda. Ve ben O'nun döneceğini bile bile her nedense çok daha endişeliyim. Oysa ilk gidişinden çok daha kısa sürede burda olacak. Ama ilkinde böylesi öğrenilmiş bir acımı olmadığından çok rahattım son güne kadar.
Ama şimdi? Elim sobada yandı bir kere.. Soba soğuk dahi olsa yakıyor elimi...
Acılar öğrenildikçe katlanılmaz oluyormuş bunu öğretti hayat bana...
Ama dönecek ve biliyorum çok daha güzel olacak hayat...
Ve ben yazacağım burdan "bazen güzel şeyler de oluyor hayatta"...

my beloved husband

2011-01-09T12:19:00.001+02:00

Çoktandır blogdan uzaktayım...
Hiç olmazsa pazarları yazıyordum bir nefes de olsa...
Ama öyle bir koşturmaca ve debelenme içinde geçiyor ki günler aylar şu sıra...
Ne bloga yazmak geliyor içimden ne de çok sevdiğim blog komşularımı okumak...
Evet ingilizce bir başlık koydum yazıma bugün...
Yazamadığımın ifadesidir kendisi..
Hani öztürkçesini yazsam ne olacak ki?
Ama işte böyle biraz ingilizce, biraz türkçeyim artık...
Yakında daha yoğun yazma fırsatı bulurum diye hevesleniyorum tabii ki fırsat bulursam...
Ki fırsat bulursam eğer yazmaya nele neler yazacağım kimbilir...
Öyle doldu doldu ve taştı ki bu yürek...
Allah'ın bana yaşattığı bunca duygu yükünü kullarıyla da paylaşmalıyım diye düşünüyorum...
Ben yazmasam, o yazmasa ...
Gerçekten neler hisseder insan bu fani dünyada bir nefes yol kadar yaşayıp da giderken...
Çekilen acılar, tadılan zevkler anlatmasını bilenlerce paylaşılmalı ki insan denen ölümlü kendini biraz olsun tanısın başka alemlere göç etmeden...
Elbette sevgi üstüne, aşk üstüne yazacağım...
Benden başka ne çıkar ki?
Gemilerimi yakıp düştüm aşkın peşine...
İflah olmazmışım artık ben...
Hatta hatta iflah olmayız biz..
Ben, o, biz...
İlk fırsatta yazabilmek umuduyla güzel bir pazar sevgili blog alemi...

İstanbul'da soğuk bir kış gecesi...

2010-12-12T20:42:00.000+02:00

İstanbul'da bir kış akşamı... Hava ayaz mı ayaz...

Çay içiyorum ama kesmiyor.İnce belinden sarmışım bardağı ama nafile...

Kestane közledim ocak üstünde ellerimi yaksın güzelce diye...

TRT dinliyorum ara ara... TRT Nağme... Şarkılardan fal tutuyorum..

Annemi özlüyorum birden ve gözlerim doluyor..

Oysa az önce konuştu telefonda.. Zor duyuyor beni telefonda... O söylüyor ben dinliyorum...

Ellerim üşüdükçe daha mı çok özlüyorum annemi ne?

Çocukluğuma dönüyorum böyle güçsüz ve naif kaldığımda...

Nelerimi ardımda bırakmışım diye bakıyorum...

Dedem, büyükbabam, anneannem, büyük dayım Kemal...

Pamuk gibi beyaz ve güzel haminnnem...

Ve babam... Doyamadığım babam...

Hepsi gönlümde dolu dolu oturmaktalar...

Seviyorum bu halimi...
Ne güzel dostlarım var benim diyorum...

Bedensel olarak burda değiller gibi gözükseler de biliyorum ki ben onları andıkça yaşıyorlar benle...

Ne bir mezar taşında, ne bir eşyada onlar... Benim daha durmamış atan kalbimde ve damarlarımdaki kanda geziniyorlar...

Böyle bir akşam bu akşam...

Kış akşamı işte... İstanbul'da akşam geceye doğru koşuyor artık...

Günler kısa kısa...

Ve ben Boğaz'ın rüzgârıyla karışmış her salep içişimde dedemi anacağım...

Soğuk bir kış gecesi beyaz mis gibi sabunla köpüklenirken haminnemin beni kaynar sularla şartlamasını yeniden hissedeceğim...

Kemal Dayı kucağı meyvelerle dolu çıkıp gelecek... En çok da muşmulaya saldıracağız...

Anneannem beyaz çarşaflı yataklar açacak içi ısıtılmış...

Mis gibi kokan bu yataklarda önce dualar edip sonra uykuya dalacak gözlerimiz ta ki sabah ezanına kadar...

Büyük babamla ne çok şey hayalimde canlanıyor ne çok...

Daha Anadolu Hisarı bakir iken... Bir kış gecesi uğulduyor ahşap konağın camları kapıları...

Ve ben büyükbabama sarılıp uyuyorum nasıl da mutlu...

Kimse yoksa artık onlardan ne gelir elden...

Kalp daha atıyorsa varlar diyorum...

Ve belki de onlar bu gönlü böylesine besliyorlar diye hep aşk doluyorum...

Yandı Haydarpaşa'm yandı!!!

2010-11-29T17:41:00.000+02:00

Dün pazardı ya hani...

Ola ki alır başımızı bir yerlere kaçarız dedik şöyle iki baş bir gönül...
Olmadık işler çıktı son dakika. Ve ben bir başıma körler diyarına (kalkedon) doğru yola çıktım...
Martılar; kadim dostlarım benim...
Simit falan değildir dertleri bazı salakların bellediği gibi... Onlar vapurla uçmayı severler... Simit versen nolur vermesen nolur. Verirsen hayır demezler de vermezsen de küsüp de geri dönüp uçmazlar hani.
Böyle böyle gidiyoruz bağırış çığırış martılar eşliğinde... Benim elimde telefonum...

Martılara bakıp bir yandan da bejeweled oynamaya çabalıyorum..
Nafile bir çaba...
Oyuna dikkatimi vermek mümkün değil..
Martılar bir girdapa doğru çığlık çığlık bağırıp sanki bana "baksana şu yana be salak. Bırak elindeki oyuncağı" der gibiler..
Bir toz duman görüyorum başımı sağa dönünce...
Ve o anda birden telefonumun internet bağlantısını açmak geliyor içimden.
Daha hiç bir şeyin farkında değilim...
NTVMSNBC programından anında ileti düşüyor ekranıma...
Haydarpaşa Garı çatısında başlayan yangın!!!
Başımı kaldırıyorum...
Karşımda Haydarpaşa Garı...
Ortalık duman, sis, martı çığlıkları....
Şoktayım resmen şokta...
Canlı canlı düştüm yangınlara...
Aman Allahım... Benim binlerce anım var binlerce...
Ve kimbilir kaç bin kişinin kaç binlerce...
Yanıyor gözlerimin önünde...
Bunca yıl yanma yanma da dur sen şimdi yan...
Yemezler vallahi de billahi de bu Haydarpaşa Garı'na sahip çıkamıyorsak halkça biz artık hiç bir şeyimize sahip çıkamayız.
Bu da böyle biline...
Öyle bir ayaklanma bekliyorum ki artık dünya duysun direniş nasıl olurmuş...
Ben çok mu safım, çok mu salağım?
Fazla bir şey mi bekliyorum bu toplumdan?
Gerçekten bir Haydarpaşa Garı'na sahip çıkamayacaksak neden yaşarız ki bu istanbul'da?
Neden besler İstanbul milyonları?
Anadolu'yu katar katar getirip de İstanbul'a teslim eden bu mukaddes kapıyı kapatırsa bu halk yuh olsun bu halka!
Yazıklar olsun bu halka!

SEKS

2010-11-20T14:58:00.000+02:00

Bugün dersimizin konusu seks olsun dermişim...
Neden böyle bir başlık attım ki ben şimdi durup dururken?
Allah allah bana bi şeyler mi oluyor?
Yok yok ben hiç olmadığım kadar mutlu, mesut ve dahi dengemdeyim...
Belki de iç dengemin bu kadar iyi olması, hiç yaklaşıp da açık açık konuşamayacağım konulara böyle paldır küldür dalma cesareti verdi bana..
Ama inan bugünkü başlık amacım hiç de öyle sandığınız(!) gibi değil :))
Der gibisiniz şimdi di mi?
"Ne sanıyormuşuz ki biz bakalım?
Nerden biliyorsun ne sandığımızı?"
Ehh işte tam olarak sandığınız şeyi cuk bilemesem de birazcık yaklaşık sonuçla düşüncenize varabilirim gibi geldi bana...
İçinde seks geçen herşey insanı çekiyor diye biliyorum her nedense..
Bu sonuca nasıl nerden vardım tam olarak bilemiyorum. Ama hayat işte!
Yaşarken doğaçlama öğreniyoruz bir şeyleri hep ya bu konudaki ahkâm kesişim de bu hayatımın doğaçlama notları arasından çıkıyor.
Ki biz bu ülkenin çocukları olarak sekten, cinsellikten güya(!) uzak büyütüldüğümüzden midir nedir milletçe pek meraklıyızdır bu konuya.
Ne zamandır elim varıp yazı yazamıyorum.
Yazdıklarımın çoğu da taslak olarak kalakalıyor öyle...
Düşündüm de bu bayram ertesi günü kendi kendimle başbaşa kalakalınca.
Bloguma bir bakayım, ne durumda diye...
Evet blogum öyle ahım şahım bir okuyucu kitlesine sahip değildi.
Bu gerçeği biliyorum.
Ve dahi yeni yazı ve görseller yayınlanmayınca da iyice terkedilmişlik içinde artık.
Ben de aynen şu televizyon dizilerinin taktiğini hince bir denemeye karar verdim ;)
Bir başlık atayım ki gören dalsın diye :)))
Valla şaka yapıyorum.
Masumca bir deneyim... Biraz eğlenelim ne olacak ki?
Başlık seks olursa bakalım kaç kişi dalıyor bloga?
Merak ettim yazdım...
Haaa baktım bu konu çok tuttu valla benden günah gitti:))
Artık bu konuda da yazma çalışmalarına başlarmışım ben bir de :))
Yok daha neler...
Tüüü tüüü tüüü. Hiç benden bekler misiniz öyle şeyler?
Çok ayıp valla çok ayıp :))

Bugün bayram!

2010-11-16T11:31:00.001+02:00

Bırakın bugün eski bayramları özlemeyi...
Bugün, bugün yıl 2010...
Bayram bayram olacaksa bunu biz yapacağız...
Özlemlerimizi elbette içimizde sıcacık tutacağız ancak özlemekle bugüne de ihanet etmeyelim daha fazla.
Bir çocuğu sevindirsek de gün bayram olsa...
Bir derin soluk alsak nerde olursa olsun...
Ve desek "şükür nefes alıyorum"...
Öpülmeyi, başa konmayı unutulmuş ellere ulaşsak...
Çiçeklere, ağaçlara, böceklere "merhaba" desek...
Bayram yapsak biz bayrama...
Bayramınız kutlu olsun!

Ver elini yâr, İstanbul bizi bekler bu sonbahar!

2010-10-24T10:03:00.003+03:00

Pazar pazar...
Kimilerine göre herhangi bir gün, kimilerine de altın kadar değerli bir gün...
Bugün için ne hesaplar yaparlar ne hesaplar bugünü değerli kabul edenler...
Benim için geçen haftanın pazarı tam bir eziyet, işkence ve fiyasko doluydu...
Şu Avrasya Maratonu var ya hani... Geçen hafta pazar... Hah işte onu diyorum...
Bir organizasyon bu kadar mı kötü yapılır...
Ben öğlen saati, saat 2 gibi evden çıktım ve başladı bana işkence saatleri...
Nasılsa olay bitmiştir diye düşünmüştüm.
Nerdeeee... Aman da aman... İşkencenin içine düştüm...
Hiç bir araç çalışmaz, yollar daha da kapalı...
Bakıyorsunuz açık yol... Aman bir sevindirik oluyorum gelen giden otobüsleri görünce...
O da ne?
Otobüslerin hepsi maratonculara tahsis edilmiş..
Tramvaylar belli bir noktaya kadar çalışıyor; ötesine gitmiyor...
Ve bize. yani tüm İstanbul halkına zorunlu bir maraton yaptırılıyor
Hastaymışsın, yaşlıymışsın, çocukmuşsun, sakatmışsın farketmez.
İşin mi var gücün mü var hiç umurlarında değil...
Varsa yoksa maraton...
Eee bende kalay gani gani..
Ver yansın tüm maratonculara da, maratonu düzenleyenlere de...
Spora asla karşı değilim ve hatta yanındayım desem ama böyle rezalet olmaz.
Spor adı altında her türlü şarlatanlığın uygulandığı başka bir rezaleti bu kadar yakında yaşamadım doğrusu...
Sabah kahvaltısını Boğaz Köprüsünde yapmak isteyenlerin spor aşkıyla yanıp kül olduğunu görüyorsunuz bu maratonda...
Sevdiğine evlenme teklif edenleri görüyorsunuz bu maratonda!!!
Yardım toplayanları görüyorsunuz bu maratonda!!!
Ve daha akıllandan binlerce ne cin fikirler geçip de uygulamaya koyamayanları da görüyorsunuz bu maratonda...
Tamam hoş güzel hınzırlıklar... Bende orda olsam şöyle sevgilimle elele... Neler neler hayal ederim vallahi de... Ama sonuçta başkaları ve bu başkaları koskoca bir İstanbul halkıysa yani yazık bu kadar keyfe, eğleneceye. Haram olsun diyorum :(
İnanın o maratoncular orda keyif yapacak diye tüm İstanbul halkının anası ağlıyor resmen..
Güzelim pazar günümüzün içine ediliyor her yıl bir gün de olsa.
Bir de güzel bir gündü ki o gün.
Şıkır şıkır güneşli bir sonbahar... Yaprak sarı kırmızı kırıştırıyor gider ayak...
Benim çok canımı sıktı bu son maraton tıpkı diğerleri gibi. Bu yüzden bu pazar geçen pazara yakınmadan geçemedim.
Neyse ki bu pazar günü yani bugün hava yine harika görünüyor...
Yorucu ve çetrefilli bir haftanın sonu da böyle şerbet gibi dinlendirici, okşayıcı olmalı di mi ama?
Ver elini yâr!
İstanbul bizi bekler bu sonbahar!
Cümleten güzel bir pazar günü diliyorum...
Bu pazarınız hayatınıza güzel anılarla dolsun...

Biz kadınlar...

2010-10-10T12:51:00.000+03:00

Canlılar ikiye ayrılır.

Dişi ve erkek...

Yaradan böyle yaratmış bizi dünyaya atarken... Tek bir türü habire ikiye bölüp bölüp atmış diye düşünesim geliyor tövbe estağfirullah :)

Fazlalıklı tarafa erkek demişler. Bizi de eksik etek diye nitelemiş bu fazla tarafımız...

Durum bundan ibaret gibi görünse ne kolay olacak.

Yani erkeğin fazlalığı var demek kadından üstün der çıkarız işin içinden. (Tabii ki de o fazlalığı(!) da tartışırız :))

Nereden pazar sabahı düştüm bu konuya böyle ben ya?
Facebook'ta gezinirken kahvaltı sonrası bir kadın bir erkek programının videosuna takıldım kaldım.

Kadın konuşuyor da konuşuyor. Ama erkeğin gıkı çıkmıyor. Tabii ben bu durumu hemen kendime çevirdim. Yahu baktım bu kadın hani yani tamamen olmasa da (aman allah korusun ya ben öyle dilim dermişim) aynı ben :)))

Yani bu kadar da yürekliyim. Evet ben çok konuşurum..

O konuşmaz, derin derin bakar bana.

Ben O'nun öyle konuştuğunu duyarım...

Eee bu da benim maharetim...

Ne ister anlarım wallahi de :) Televizyon izlerken bile yani bana bakmıyorken bile baktığı yere bakıp ne düşündüğünü anlarım.

"Çay mı kahve mi diye ikileme düştün di mi?" derim..

"Hay canını yediğimin nerden anladın ya?"

"Ee anlıyorum işte... Canım sen erkeksin ya az konuşur ya da hiç konuşmazsın. Programın böyle..."

Evet benimkinin programı böyle...

Erkek programı klasik.

Konuşan erkek yok mu?

Olmaz mı?

Sürüyle...

Zaten başımıza ne geliyorsa o çok konuşan erkeklerden gelmiyor mu?

Dünya onların elinde hallaç pamuğu gibi atılmıyor mu?

O boş boş konuşmalarla savaşlar çıkmıyor mu, bombalar atılmıyor mu?

Benim erkeğimde gerçi yanımda suspus şaka bi yana...

Yoksa kendisi çok iyi bir hatiptir. Ağzını açsın da karşısında saatlerce oturalım diye debelenir millet.

Ama benim karşımda öyle işte suspus :)

Bende dinlerim arada onu sakin sakin. Ve uyurum öyle nini gibi sesinle... Güzel gelir elbette, hoş..

Ama inanın sürekli vıdı vıdı yapan bir erkek asla çekilmez..

Kadın çekilir mi?

Hıhhh walla keyifleri bilir?

Yaratılış böyle napalım :)

İstanbul'da sonbahar...

2010-10-03T10:57:00.004+03:00

Eriştik yine bir ekim ayına daha çok şükür...
Hani eylül, ekim, kasım diye şartlanmışızdır da sonbahar, güz ayları diye evvel ötesinden beri...
Bendeniz için ise iki ay sonbahardır hep...
Ekim ve kasım...
Eylül artık yaz sıcaklarını taşır sırtında otuz gün boyunca...
Tam "ha bi eseceğim durun da" derken güneş gelip tüm havasını yerle bir eder.
Bizler elde her türlü teçhizatla donanmış çıksak da yollara oralara buralara hep sırtımızda değil elimizde yükle gezeriz eylül boyunca.
Oysa ekim ayı ah ekim ayı! Hemen belli eder sonbaharlığını...
Serinliğidir belki de tohumların toprağın koynuna girip bir kış boyunca saklanma isteği...
Toprak daha sıcak ve nemli... Ekime hazır...
Bir yanda ekim yapılırken diğer yanda hâlâ da hasatlar sürer gider.
Kış telaşı bir başka duyulur sanki ekim ayı boyunca...
Hele bir de İstanbul'daysa ki insan değmeyin keyfine ekim aynında.
Anasını sattığımın İstanbul'unda zaten sokakta titreyerek bir simit kemire kemire gezmek bile ayrı zevktir.
Bir de sonbahar gelmişse alabildiğine sarı, kırmızı, turuncu...
Gri-mavi tonları gökyüzünün Karadeniz rüzgârlarının savurduğu bulutlarla bezenmişse bir de üstelik...
Ve de daha hâlâ göç güzergâhını takipte göçmen kuşlar seferleri resm-i geçit ediyorlarsa o bulutlar altında güneye doğru...
Ve ben ekim ayında doğmuşsam üstelik bu şehirde...
Ve sevmişsem yine her ekim seni...
Ve de hâlâ seviyorsam...
Ve de yanımdayken bile özlüyorsam gözlerine bakarken sütten kesilmiş bebek gibi...
Sebebi İstanbul ve sonbahar...
İstanbul'da sonbahar...

"Ben diyorum bayram haftası, sen diyorsun mangal tahtası!"

2010-09-06T11:36:00.000+03:00

E bir Ramazan ayının da sonuna geldik ey mümin kardeşlerim!
Sonunda ne var?
Elbette bayram var... Bu hafta bayram haftası...
Her evde temizlik alarmları verilmiş, haldur huldur temizlik yapılıyor...
Alıveriş yapmak herkesin gücü nispetinde. Varsa alıyor yoksa bakıyor yurdum insanı...
Kimler alıyor, kimler bakıyor?
Öyle böyle bayram geliyor ve sonra gidiyor.
Yollara çıkanların kaçta kaçı bayram sonrasını görüyor diye içim burkulurak düşünmeden de edemiyorum bir yandan. Ülke gerçeklerini düşününce böyle bayram günlerinin içine etmede üstümüze de yoktur hani...
Aman hayırlısıyla gitsinler de sağlıcakla dönsünler diye dua edelim d eşom ağızlık yapmayalım şimdi.
Bayram nasıl geçecek derseniz bu bayram çok şiddetli politik tartışmalar içinde geçecek derim.
Belki çoğu bayram ziyaretleri evet-hayır yüzünden çok da tadından yenmez hale gelecek...
"Kalk hanım kalk! Topla çoluğu çoğu hemen gidiyoruz. Bu hayırcılarla ben asla bir dakika daha bir arada durmam"
Ya da: "Way ulan sen bana neden demedin ki daha önceden dayımlar evetçi diye... Ayak basar mıydım len ben evlerine... Bi de bir kutu çikolata aldık geldik. Yuh sana be yuh!"
Ve daha nice cümle... Öyle çok kere konuşulacak ki referandum bayram mayram unutulacak. Herkes bu özel günleri birbirlerini ikna çabalarıyla bol bol kıracak... Çünkü bizim kültürümüzde daha çok yüksek sesle tartışma vardır. Karşındakini ne kadar çok yüksek sesle bastırırsan sen haklı olursun düşüncesi egemendir. Bu da ardından tabii ki daha da ateşli bir ortamın oluşmasına neden olur. Aman gerisini düşünmek istemiyorum. Ama bu ülkede yaşadığımdan düşündüklerimin ne şom ağızlık ne de kötümser düşüncemden beslendiği sanılmasın. Yurdum insanı bu bayram daha da bir sarlıacak birbirine ama öyle bayram sevinci içinde muhabbetli sarılmalar olmayacak bu sarılmalar :)
Aman da aman!!!
Evet!
Hayır!
Evet!
Hayır!
Allah sonumuzu HAYIR etsin!

Esi bre deli rüzgâr....

2010-08-22T16:21:00.000+03:00

İnsan neye en çok yanar bilir misin sevgili blog?
Lüzumsuz adamlarla lüzumsuz yere vakit geçirip de kendinden bir şeyler eksildiğini düşündüğün anlar var ya...
Ah işte o anlar çok koyar adama...
Sonra der yine insan kendine "ya ben kurtuldum o anlamsızlıktan" diye de günü gelince biraz olsun içine su serpilir...
Pazar günü ya bugün... Hava da esiyor ya... Eh bana da estiler ya malum...
İşte sana "Şirinden esintiler" sevgili blogum :)

"Biz kadınlar" hakkında biraz biraz...

2010-08-21T12:03:00.000+03:00

Daha ana memesini emerken elimize tutuşturulan oyuncak bebeklerle başlar analığımız...
Adı oyundur oysa bizim için ne telaşlı endişeli bir hâl içindedir, kimse bilmez...
Ben hatırlarım çok net o bebe halimi (Allah vergisi )... Eğer bebeğimi evde bırakıp da dışarda bir yerlere gitmişsek beni bir endişe alırdı. "Bebeğim aç kalacak. Ağlayacak, ağlayacak... Of lanet olsun bu bulunduğum yerden derdim belli belirsiz.. Böyle böyle anaç ederler bizi.
Ev kurarız bahçelerde sokaklarda... Yaprakların içine çamurdan içler hazırlayıp küçük oyuncak tencerelere az sarmalar doldurmadım :)
Böyle ahçı ederler bizi...
Ve bizi ona buna nişanlı sözlü ederler daha küçükten şakacıktan...
Aman o da ne derken aşkla meşkle tanışıklığımız başlar....
Annelerimizin topuklu ayakkabıları, incik boncukları, kırmızı rujları ve dahi o şık şişelerdeki parfümleri bizim minik dişiliğimize yol gösterir.
Aynadaki küçük kıza bakarız..
Şuh bir kadın vardır bize bakan...
Annemin "ne bu halin" diye feryat etmesiyle son bulan :))
Oysa babam gülümserdi bu halime...
Ve erkeklerle kadınların tutum farklılıklarını algılamaya başlarız hiç farkında olmadan.
Zaten farkına vara vara büyüsek baştan sorunlarımız yok edeceğiz ya aramızda.
Hep anlaşılmayı bekleriz varoluşumuzdan beri erkekler tarafından.
Üstü düz, buruk ama altı dolu dolu metinlerle konuşuruz onlarla ki "gelin, bizi bir bulmaca gibi çözün bakalım" diye.
Oysa onlar alt metinsiz sade, yalın kurarlar cümlelerini..
Ha şimdi bir çıkıp diyecek "neden kadınlar erkekleri anlamak zorunda? Erkekler kadınları anlamak için biraz olsun çaba sarf etseler ya"..
Elbette saygı duyarım bu düşünceye ama ben kestirme çözüm arayışında olduğumdan böyle zorlu bir savaşa yokum :)
Çünkü zaten sorun burdan başlıyor: "O BENİ ANLASIN!"
Savaş cümlesi bu :)
Aman eğer amaç barışçıl yol izlemekse bu cümle lügâttan çıkacak!

*Bu konu burda bitmez tabii ki :)) Daha yazacağız evvelAllah!

İstanbul'dan ayva, nar zor gelir artık Orhan Veli!

2010-08-09T10:06:00.001+03:00

Yanmayı da öğrendik çok şükür elhamdülillah :)
Nasılmış yanmak nasılmış ama...
Bunca yıldır "ay yanıyoruz", "ay ölüyoruz", "ay su içinde kaldım" teranelerinin hepsinin uydurmasyon olduğu bu yıl artık varlığını açık ve seçik olarak kabul ettiğimiz küresel ısınma hareketleri sonucu yana yana öğrenmiş bulunuyoruz.
En babamız bile sıcaklardan yakınmayan wallahi de billahi de dili dışarda yerlerde sürünüyor.
(Konumuz klimalı ortamlardan dışarı çıkmayanları içermemektedir. Önemle belirtelim efendim...)
Annemin en büyük sorunu şu günlerde elbette bozulan vantilatörü...
Klima ve vantilatör satışları aldı başını gidiyor. Avizelerin artık vantilatörlüleri takılıyor evlerin her bir köşesine...
Amerika çöllerindeki tozlu, kaktüslü kovboy otellerine benzemeye başladık eni konu. Hiç bir yerden benzeştiğimiz yok bu dünyanın baş belası ülke ile bari buradan bir benzerlik oluşturalım anasını satayım...
Tabii yalnızca Orta ve Güney Amerika'ya mı benzedik? Yooo...Ben kendimi daha çok sanki Hindistan yörelerinde yaşıyor sanıyorum şu sıra... Tepemde gök gürlüyor şu satırları yazarken... Benim bulunduğum semtten dört durak ötedeki arkadaşımla sabah hasbihali yapıyorum diyelim. "Yahu burada gök gürlüyor. Sizin orada durum ne?" diye sordum di mi.. Yanıt aynen şu oluyor genellikle bu yaz. "Yoo burada hava oldukça güneşli . Tek bir bulut yok" derken o bizim burda kovalar boşalıyor gökten. Sanki Muson yağmurları tepemde... Nasıl sıcak yapış yapış bir yağmur.. Yağsa da tepeme tepeme ıslatıyor ama asla ürpertmiyor...
Biraz dalga geçer gibiyim durumla ve farkındayım. Ama elimden de bir şey gelmiyor...
Rusya'da haftalardır süren orman yangınları nasıl kent hayatını bile artık olumsuz etkilmeye başladıysa düşünün durumun vahametini... Bir de bu bir türlü söndürlemeyen yangınların nükleer santrallare ulaşması gibi korkunç bir tehlike var!
Ben şimdi bu halde dalgamı geçmeyeyim de napayım?
Hayat kısa işte...Bari gideryaka biraz olsun neşelenelim... Belki de olayın iyi tarafları vardır diye düşünmeye çalışalım...
Yani olduk mı artık tropikal? Evet artık tropikal iklimine ermiş bir İstanbul'da yaşıyoruz. Çünkü İstanbul'un doğası gereği zaten oldukça nemli olan yapısı bu aşırı sıcaklarla iyiden iyiye iklimini yeniledi...
Yapacak bir şey yok bu saatten sonra.
Vatana millete hayırlı olsun yeni tropikal iklimli İstanbul!
İnşallah bu sıcaktan kaçan kaçana giderler de fazlalıklar İstanbul'dan bir bakarsınız yıllar yıllar sonra sahillerimizde zoraki değil kendiliğinden kumsallardan çıkan hindistancevizi ağaçları, palmiyeler ve papağanlarla dolu bir şehrimiz olur...
Ömrüm vefa eder de görür müyüm ben bilmiyorum ama kışlar da daha ılık geçerse bundan sonra torunlarımın göreceği budur diye hayal ediyorum...
Bol bol tropikal meyvelerimiz olacak nihayetinde.
Ayvayı, narı da bi zahmet Afrika'dan ithal ederiz artıkın :)

Ve bunca lafın ardından artık antika olacak bir şiir:

---------------------

Gelirli şiir

İstanbul’dan ayva da gelir, nar gelir
Döndüm baktım, bir edalı yar gelir,
Gelir desen dar gelir;
Gün aşırı alacaklılar gelir.
Anam
Dayanamam,
Bu iş bana zor gelir.

Orhan Veli Kanık

------------------------

Nasılsın, iyi misin?

2010-08-02T11:42:00.001+03:00

Nasılsın, iyi misin?

İyiyim walla, sağol.. Sen nasılsın?

Ben de walla aynen gördüğün gibi işte...

Şöyle bir bakarız görünen duruma... Bakmamız gerek ki karşımızdakinin halini ahvalini tespit edebilelim değil mi yani...

Walla iyi görünüyorsun... Hatta harika ya görüntün :))

Yalan koca yalan... Kuyruklu yalan wallahi:))

Berbat görünüyorsun... Hatta bombok bi durumda gibisin desem daha doğru..

Yalanlara mı sarılırız böyle zamanlarda yoksa koskoca acı acı doğruları mı deriz eşimize dostumuza...

Duruma göre değişir elbette.

Bazen harika da görünür de gerçekten "harika görünüyorsun" deriz... Ama ben çevremde artık öyle çok da harika görünen göremiyorum.

Herkesin omuzlarında bir ağır yük; yürüyorlar düşe kalka... Böyle olunca durum çoğu kez yalandan da olsa karşımdakilere iyi şeyler söylemek istiyorum.

Zaten yük ağır bir de gerçekleri yüzlerine vurup da daha mı ağırlaştırayım hayatı yani.

Kendime gelinceee.....

Walla ben de güzel sözler duymayı severim yalan da olsa..

Sakın bana acı sözler etmesin isterim karşımdaki doğru da olsa canım yanıyorsa o sıralar...

Zaten devrik yıkık cümleler kurmaktayım bir de halim harapmış, bitmişim falan duymak hiç istememem..

Bu günlerde böyle günlerden galiba..

"Galiba" diyorum çünkü hâlâ daha içimdeki umut kalelerim zapt edilmedi..

Bir anne derdine düştük bugünlerde.. Hastanede şimdi o anne...

Ben dualardan başka bir şey yapamıyorum...

O annem de annem diyor...

İyi değiliz işte...

Annesi, annem, anam... Bir zamanlar elini öpüp başıma koyduğum kadın...

Pamuğum, bana yaşama nedenimi doğuran kadın geri dön nolur :((

Referandum meferandum...

2010-07-27T11:03:00.000+03:00

Ah bu sıcaklar, ah bu yağmurlar...
Yollarda, sokaklarda, dağlarda, tepelerde, kıyılarda velhasılı kelâm nerde olursam olayım ya yanıyorum, kavruluyorum kan te riçinde ya da sırılsıklam oluyorum tepeme gökten boca eden yağmurla...
Yine de hiç sızlanmıyorum bu nasıl yaz diye :) "Allah en kötü yazımı böyle etsin" diye dua ediyorum... Yani mutluyum be ne olursa olsun sonunda...
Mutluluğum bir de yayılsa her bir yana... Bir oydu bir ben... Ettik iki... Olduk yeniden bir birlikte... Güzel, mutlu, huzurlu...
Ve de ah referandum...
İşte mutluluğuma limon sıkan konu...
Ne yana dönsem karşımda referandum...
İktidar(!) artık yaptığı hizmetlerin(!) son vurucu darbesini(!) yapmak üzere hazırlıklarını tamamladı. 12 Eylül bahanesiyle Türkiye Cumhuriyeti'nin tüm değerlerini olduğu gibi alaşağı edecek sözde bir anayasa değişikliği hazırlayıp önümüze koydular. Şimdi tüm olanaklarını seferber etmiş görünerek sanki çok da adil bir seçme ortamında imişiz gibi referanduma gidiyor iktidar güçleri.
Neye "evet" neye "hayır" diyeceğini bilmeyen büyük çoğunluk yine sandık başına gidecek.
Adresine seçmen kağıdı gelmiş. Gitmese ayıp olacak.
"Ya neye kime basacağız?"
"Kızım ben anlamam ki ne diyeyim? Böyüklerimiz ne derse biz onu yaparız diyecek" bazı çok çok büyüklerimiz..
"Karı bana bak; hele bi yanlış yere bas... Evde ben senin o gözünü morartmaz mıyım. Salak oraya mı bas dedim ben sana!"
"Amcam nereye basacağını göremez walla; bırakın da ben yardım edeyim"
"Ay ben hayatta hayır diyemem"
"Hayır da hayır vardır"
Daha böyle nice cümleler kurulacak duracak referandum sürerken..
Neye evet, neye hayır?
Adamlar(!) sanki oturmuş da çok demokratik bir anayasa hazırlamışlarda biz beğenmemişiz gibi ben ve benim gibi oyu açık, sarih, net olarak HAYIR olanları statükocu ilan edebiliyorlar hayasızca.
Hayır demek 12 Eylül'ü sahiplenmekmiş gibi abuk sabuk tez üretiyorlar.
Ben 82 Anayasası referandumunda ilk kez seçmen olmuş ve oy kullanmıştım. Sabah erkenden sandık başındaydım. Oyumu kullanıp hemen gazeteye, işimin başına gitmem gerekiyordu. Benimle birlikte erkenden sandık başına gelenler ne yazık ki hep evet oy pusulası kullandıklarından hayır oy pusulasının bandını kopartıp ilk pusulayı kullanmak bana kısmet olmuştu. Öyle ki bir oyla iki referandum yapılıyordu. Hem anayasa oylanıyor hem de Kenan Evren cumhurbaşkanı oluyordu. Baştan ayağa her şeyiyle antidemokratik bir referandum.
Ve bugün geldiğimiz hale bakın. O 12 Eylül cuntası halkı Özallı iktidarlara teslim etti ve arkasından hızlı bir süreçle tamamen eli, kolu, gözleri bağlı bir halk yaratıldı.
Yine bir süreç geçti ve ardından AKP diye bir başka oluşum yaratıldı...
Sonuç 12 Eylül süreci bitmemiştir.
Öyle bir kurnazlıktır ki kendilerini iktidara taşıyan 12 eylül darbesine karşı bir savaş açmış gibilerdir iktidar ve yanlıları.
Oysa çok açıktır ki 12 Eylül olmasaydı bugün asla bir AKP ve zihniyeti bu ülke topraklarında kendilerini barındıramazdı.
Bu anayasa değişikliğine evet demek SEVR'e de evet demektir.
Bu anayasa değişikliğine evet demek 12 eylül'e evet demektir.
Bu anayasa değişikliğine elbette "hayır" diyorum...
Çok basit ama gerçekten çok anlamlı bir cümle: "Hayırda hayır vardır"

Boğulmadan önce...

2010-07-21T12:33:00.001+03:00

Gittim bi kere alıp başımı...
Gerisin geriye döndüm yine...
Sonra yine gittim..
Sonra?
Sonra yine döndüm...
Koştum, yoruldum...
Durdum bi ara...
Çöktüm kaldım...
Hani derler ya burnumun direği sızladı.. Aynı öyle oldum bu sıralar.. Burnumun direği sızlaya sızlaya ağladım... Özledim diye geri döndüm ama ardımda kalanı daha da beter özledim...
Ne yârdan geçtim... Ne serden....
Fırlattım attım elimde ne varsa yürüdüm gittim amma velâkin motora attığımda kendimi... O da ne? Motor hemen hareket etmez mi?
Yâr ardıma düşse de gelemez gayri... Bir panik... "Hemen dönüyorum sana" dedim... "Sakın kaybolma bi yerlere"... Bilirim bekler beni kıyamaz...
Su muydu, deniz miydi, Boğaz mıydı nerdeyim dedim...
Kapkara oldu her yer...
Tam yeri gelmişti ki bağıracaktım artık can hıraşçasına "atın beni denizlere"
Güldüm kendime, acizliğime sonra...
Atsalar ne olacak ki...
Allah kahretsin beni ki boğulmayı dahi beceremem...
Bir nefeste geçtiğim karşı kıya vardığımda yeniden aynı motorla geri döneceğimi söyledim şaşkın bakışlı motorcuya...
Dönüş asırlarca uzadı...
Yâr arar durur bu arada.. "Gelme canım madem geçtin karşıya"...
Yooo gelecem de gelecem... Bekledi sağolsun...
Buldum O'nu yeniden o güzel kıyıda...
Sarıldım hiç bırakmamacasına tüm dünyaya inat..
O benim dünyam...
Ne bozluk ne bulanıklık kaldı...
Bir anda açtı güneş ışıl ışıl Temmuz Temmuz...
Martılar yine çığlık çığlığa balık peşinde...
Yelkovan kuşları kuzeye doğru göç ediyorlar onlarca büyük şilepleri umursamadan sürülerce...
Ben en tatlı demimdeyim...
Yarimin gözlerinde yanıyor yüzüm...
Yüreğim hep böyle bir anda kalsa ve dursa diye...

Gitmeeeeeee.....

2010-07-06T15:08:00.001+03:00

Bu sıcaklarda kim ne dinler bilemiyorum ama galiba ben en çok bunu fısıldıyorum :)
Gitme walla kötü olur :)

Haziran yağmurları...

2010-06-27T13:04:00.001+03:00

Pazar yazısı yine...

Ne güzel şeyler yazmak ister gönlüm sana bugün ama işte olmuyor...

Geçen hafta içinde yaşanan onca acı olayın ardından ben kişisel olarak da mutlu olsam sanki ne olacak ki?

Bir böyle düşünüyorum sonra da illa da mutluluğu yok mu saymalıyız diyorum.. Acılar hep mutlulukları bastırmalı mı?

Yani bırakılım da ateş düştüğü yeri mi yaksın?

Böyle mi düşünmeli ara sıra bencilliğin dibine kadar gitmeli mi?

Mutlu olabilenler de en az acılar içinde kıvrananlar kadar bağırıp çağırmalı da ancak mı bulaşmalı mutluluk dediğin?

Yani illa acılar mı büyümeli, paylaşılmalı... Paylaştıkça azalıyor elbette acılar...

Ama mutluluk?

Mutlulukta tam aksi değil mi? Paylaştıkça çoğalıyor gibi geliyor bana...

Çevremizde mızmızlanan sürekli hayattan şikayet eden yılgın insanlar mı bizi daha çok yaşama bağlayacaktır?

Yoksa güzel gözlerle çevresini ışıltan insanlar mı bize daha da güzel bir dünya için umut verecektir...

Sahte iyimserlikten bahsetmiyorum burda elbette...

Sevginin tüm tadını alabilmiş ne olduğunu bilen insanlar var... Tüm maddi korkulardan uzak, değer yargılarını menkuller, gayri menkullere eş değer koymamış insanlardır bunlar...

Böylesi insanlar varsa -ki öyle çok var ki çok şükür- onların sevgilerini alıp da tadarsa insan yüreğinde işte mutluluğun kapısı açılıyor.

Bu insanların temel ortak özellikleri tüm canlılarla bütün olabilmesindedir... Benim kişisel ölçüm budur hayatta...

Ve artık belki de hayatımın daha anlamlı olabileceğini ektiklerimi toplayacağım bir döneme girmekte olduğumdan mı nedir daha bir ince eler sık dokur oldum bu konuda...

Hayvanları, ağaçları, çiçekleri sevmeyen, Tanrı'nın yarattığına bir an olsun bile hayran olup da bakamayan insana ben artık değer vermiyorum ne yazık ki. Bakıyorum ki bir sokak köpeğinin ihtirasız bir lokmada doyup çimenlere kıvrılıp yatışı çok daha ibadet aynen s..r ediyorum böyle insanları hayatımdan. Şekil olsun diye ibadet eder görünen, inana görünen ama daha bir yaprağa, bir böceğe saygı duymayı bir an sadece bir an olsun beceremeyen kim oluyor da karşımda sokak köpeğinden daha yüce oluyor?

Arada bu tür insanlara taviz vererek de olsa yaşadım elbette. Ve bu tavizi benim gibi bir çok insan yapıyor sürekli.. Bu eksik insan yaratıkları ne yazık ki bu tavizleri kendi lehlerine bir hakmış gibi kullanıyorlar hayat boyu...

Bir insan ağzından çıktığında en çok irkildiğim cümleler:

Ben hayvanları sevmem.

Aman aman çek şunu!

Ay bu ağaç mı ağaç dediğin?

Aman canım kov şu hayvanı ordan!

Ay bir de elini sürdün!

Hayatta senin evine gelmem, o kedin oldukça!

Şu köpekleri de hâlâ toplayıp yok edemediler.

Daha da bizim orada bolca başıboş köpek var..

Ay kuşlar balkonumu berbat etmiş!----

Daha yazayım mı?

İnanın eğer çevrenizde bu cümleri kuran ya da benzerlerini kuran eksik insan türü varsa hemen uzak kalın derim.

Eğer gerçekten mutlu olmak istiyorsanız...

Eğer gerçekten Tanrı'ın var olduğunu görmek istiyorsanız...

Mutlu bir pazar günü diliyorum tüm hak edenlere...

Ah minel aşk!

2010-06-23T10:19:00.000+03:00

Böyle sonsuza dek kalsam...

Arada bir hayata bağlanıp da sorunlara dalsam da içinde yaşadığım toplumla ilgili çabucak toparlıyorum kendimi dışına atmak için.

Çok canım yandığından bu ülke vatandaşı olarak sürekli geçtiğimiz günlerde facebook'ta veryansın ettim biraz kendimce.

İlk sızlanış yârdan geldi...

Şaka yollu bir "ilişkimiz bir gözden geçirelim. ne dersin?" diye mesaj aldım...

Hay hay bi'tanem... Derhal gözden geçirelim... Kırk yıl yetmediyse bir kırk yıl daha gözden geçirmeye ayırırız di mi yani!

Konuştuk anlaştık çok şükür sonunda... Benim için derin endişeler taşıyor besbelli. Üzülmesin diye biraz daha kendimi geri çekmeye karar verdim ağır konulardan. Bakalım sözümü ne kadar tutacağım?

Sonra düşündüm arpakçı kumrusu gibi... Haklı adam yahu... Nedir bu denli sorunlara sahip çıkmam...

Kim ne kadar sahiplense bu halkın, ülkenin sorunlarını nasıl da cezalanıyor. Görüyoruz işte sonunda canlarından oluyorlar. Kimseninde umrunda değil.

Üstelik benim gücüm ne kadar? Kaç kişiye derdimi anlatabiliyorum ki?

Diye diye sesli düşünürken.... "Gel bana anlat her derdini" dedi yâr...

Yani biz bir elmanın iki yarısı, can ikizim, ruh ikizim, anasının benim için doğurup büyüttüğü yâr var ya... Öyle zıddız ki aslında çoğu konuda... Bu galiba bizi biz yapan... Tamamlıyoruz birbirimizi... Ve belki de bu çekiyor beni O'na...

Ya da ne bileyim?

Ben bu saatten sonra yola gelir miyim bilmiyorum ama ah minel aşk!

ACI PAZAR

2010-06-20T10:59:00.001+03:00

Acı bir pazar günü yaşıyoruz milletçe.
Bu kaçıncı ateş içimizi yakan?
Nice zorluklarla, kahırlarla yine de aslanlar gibi büyütülüp askere gönderdiğimiz fidanlarımız yine daha tazecik toprağa düşürüldüler.
Yalnızca kıçındaki donunu bile toplamaktan aciz PKK köpekleri mi evlatlarımızı toprağa düşüren acep?
O yaratıklara asla artık acımıyorum. Nerede görülse sorgusuz hemen imha edilmeliler. Ve imha edilmeleri aslında hiç de zor değil. Bunu en düşük rütbeli asker bile kolayca söylüyor.
Ama neden bu yaratıklar daha hâlâ bizim evlatlarımızı toprağa göndermeye devam ediyor?
Çünkü oyun böyle kurulmuş.
Bugün iktidarda olan zata bir bak!
Mehmetçik'e bakış açısına bak!
Kürdistan sevdasına bak!
Kürt açılımına bak!
Bak oğlu bak!
Kim bakacak!
Elbette halk bakacak!
Ama halkımın gözleri kör olmuş..
Körler ülkesi... Körler ülkesi...
PKK iktidarda ve çocuklarımızı gün be gün yitirmekteyiz.
Giden geri gelmiyor. Anaların, babaların yürekleri dağlanıyor.
Bizler bir kaç gün ah vah edip sonra yine eski halimize geri dönüyoruz.
Evet umursamıyoruz yaşananları..
"Adam sende bana ne ya!"
Halimiz budur...
Bir gün bir gün bir gün sıra sana da gelecek ey adam sendeci!

Yeni ay altında....

2010-06-18T09:40:00.000+03:00

Yeni ayın lacivert gökte pırıl pırıl parladığı saatler...
Ay ve yıldızlar...
Ve biz...
O ne derse O oluyor...
Bizi yaratan kudret, Tanrı, Allah...
Neye inanıyorsan O'dur sana...
Ben dedim "gideceğim"...
O dedi "git peki"...
Nasıl bir başağrısı, esneme ve belli belirsiz bir ateş... Tüm gün terlemiştim sıcaktan. Ardından kafamı arada bir soğuk sulara soktum durdum tabii... Sular da soğuk gelmedi ama bana olan oldu yine... "Beni nasılsa bırakacaksın bu gece sen" dedim...
Hasbihal edecek kendi halinde biraz Allah'ıyla...
Kıskandım biran da olsa onların böyle birlikte oluşunu... O'nunla yol ayrımına vardığımızda söylendim durdum... Bensiz yemek de yemeyecek şimdi... Yese de zehir olacak biliyorum... Her lokmada ben aklına düşeceğim. Ya Tanrım... "Bir lokmayı çok mu gördün" diye biraz haddimi aşıp sitem ettim...
İstanbul'un o koskoca meydanı bana dar geldi. Bir çok otobüs var binip gidebileceğim ama binip de gidemedim... Tramvay durağına doğru yöneldim. Bu saatlerde tıklım tıkış gelecek biliyorum ama olsun varsın dedim. Bu ara durakta binmek hiç de akıl kârı değil hele hele bir kandil akşamı.
Bir geçer tramvay, Şirin binmez.
İkincisi gelir, biraz daha binile binilir gibi...
Yok "otur şurda" der bir kuvvet!
İçimden binip de gitmek gelmez. Oysa boş gibi artık gelenler.. Ama bir kuvvet beni tuttu orda "gitme sakın" diye.
Arıyor beni işte. "Herhalde çok uzaklaşmışsındır" diyor...
"Hayır" dedim "seni bekliyorum gel".
O geldi ve birlikte yedik bir kaç lokma...
Ne O bensiz edebilir, ne ben O'nsuz..
Ve bunu Tanrım bilir..
Teşekkürler Tanrım..
Yıldızlı semalarda ki haşmet ne güzel şey...
Yâr ile sohbet ne güzel şey...

Tadında aşk...

2010-06-13T11:20:00.000+03:00

Ah yine pazar gelmiş...

Sabahın sıcağında sessizliğinde birşeyler dürter beni pazarları... Tüm hafta boyunca tembel davransam da şu pazar sabahları yazma hevesim çok şükür yerinde daha.

Hafta boyunca da neler neler yazıyorum ama her yazdığımı yayınlamıyorum her nedense. Nasılsa baskı bekliyor hadi yazsana diyen editörler yok başımda. Belki de bu kendi sultanlığımın sınırları içindeki tembellik özgürlüğümü kullanıyorum. Tıpkı karşıma boş tuvalimi alıp parmaklarımı hayalimde boyalara daldırıp daldırıp yaptığım resimler gibi... Onlarca resim yaparım böyle ben o bir tanecik boş tuvalle. Sonra yorgun düştüğümde bakarım ki karşımda bir beyaz boşluk... İşte o zaman koyar insanın içine tembelliğin asla affedilemez pişmanlığı...

Bu blog yazarlığımda böyle ne yazık ki... Tembellim biliyorum ama son zamanlarında tembelliğim yazmamamdan değil wallalhi de. Yazıyorum ama sonra yayınlamaktan vazgeçiyorum.

Öyle bir geçiş dönemi içindeyim ki ağzımdan ne çıkacak, klavyem ne yazacak oldukça nazik davranıyorum.

Hayatımdaki acı tatlı çalkantıları yok sayıp da yazamıyorum ki. Ne yazsam içinde hep yaşadıklarım var.

Öyle dalmışım ki kendi sorunlarıma gün geliyor ülkemdeki sorunları bile artık önsemez oldum. Oysa biliyorum ki ne büyük sınavlardan geçiyoruz milletçe bugünlerden. Hangi tarafımızı tutsam elimde kalıyor konu olarak. Yazmak da acı verir oldu artık memleket hallerini..
İsteyen okusun istemeyen okumasın... Laf olsun torba dolsun ama pazar günü yazım olsun...
Ha tabii yılın en önemli olayını atlamadan geçmeyelim. Bu yıl bu önemli futbol olayı beni de çok yakından etkiliyor.
Güney Afrikalım aşkım hatırına bugün FIFA 2010 WORLD CUP için Shakira'nın süper performansı ile WAKA WAKA :))
Güzel bir pazar günü diliyorum herkese...

Ne kadarsak seninle biz ikimiz...

Kardık birbirimize öyle güzelce...

Biraz ben kalmışım...

Biraz da sen...

Ne eskiğiz, ne fazla...

Tadımız da tuzumuz da yerinde şükür...

Tam tadında olduk Aşk'ın...

Ses telleri grevde!

2010-06-06T09:31:00.000+03:00

Dünden beri alıp başını giden sesim daha henüz bana dönmedi.
Bu pazar günü de böyle sessizce geçecek herhalde.
İyi hoş da en kötüsü telefonla konuşamamak.
Karşımdaki fısıltılar halinde konuşan beni duyunce önce bir telaşlanıyor.
"Neredeyim, nasıl, ne haldeyim?" diye panikliyorlar. Ben kendimi anlatıncaya kadar da akla karayı seçiyorum.
Neden bu olayı bu kadar büyüttüğüme gelince...
Çünkü şu dar-û dünyada ses tellerimin bana baş kaldırışına tanık olmamıştım.
Hafiften ses kısıklığı günler süren gıcıklar falan olmuştu ama böyle tümden isyan hiç başıma gelmemişti.
Yine de şükür diyorum halime.
En azından fısıltı halinde de olsa konuşabiliyorum.
Bu halim en çok sevgili sevgiliye hoş geldi.
Aman bi sevindi bi sevindi.
Güller açtı yüzünden resmen adamın :(
"Hep böyle kalsan walla" bile dedi yüzüme yahu!
Daha az konuşup daha çok bakıyormuşum O'na güya böyle.
Üstelik fısıltılı konuşmam da çoook güzel gelmiş ruhuna(!)
Darılayım mı küseyim mi bilemedim :))
Ama bir yandan da sağlığım için benden çok endişe etmesini de görmezlikten gelemedim. Kaç gündür beni hastaneye doktora götürmeye çalışıyor. Ama ben şimdilik direniyorum.
"Elimdeki ilaç bittiğinde de daha bu halim sürerse elbette seve seve kendimi sana ve tıbba teslim edeceğim" diye söz verdim.
Bu halimden çok dersler çıkarttım kendime. Her uzvumuzun nasılda saat gibi tıkır tıkır bizim için çalıştığını ama bizim bunlardan bir haber halinde kendimizi gereksiz nedensiz şeylerle hırpalayıp sonuçta o uzuvlarımıza zarar verdiğimizi çok acı olmasa da öğrendim.
Allah beterinden korusun diyorum.
Herkese mutlu, mesut bir pazar günü diliyorum.

Yâr sözü dinlemedim...

2010-06-05T12:05:00.001+03:00

Yaza girdim ama ne giriş...
Sinüzit derken eşliğinde larenjit doğrusu pek güzel ikili oluşturdular bana karşı.
Kim kime karşı acaba?
Aslında ben kendime karşı bir inat verdim.
Hani şu büyük Türk sözü vardır ya: "Bana bişi olmaz!"
Olmaz mı bana bişi...
Böyle dedim hep son günlerde...
O üstüme titredikçe ben pek bi havalandım(!) galiba...
"Kapat camı" dedikçe açtım...
"Ört üstünü dedikçe" açtım...
"Soğuk suyu önce ağzında ısıt da iç" dedi...
Dedi de dedi...
Ben ne yaptım?
Elbette O ne derse tersini. Benim fıtratımda terslik var.
"Anarşist gönlümü havalandırma yâr" dedim O'na...
Bilirim ben huyumu suyumu... Söz dinlemek bana yakışmaz! Bozar beni maazallah!
Bana bir şey aklınızdakini yaptıracaksanız tersini söyleyeceksiniz ki yapayım istediğinizi...
Yoksa çooook beklersiniz:))
Bir o kadar da açık verecek kadar da yürekliyim işte.
Aslında amacım yâri üzmek değildi. Ama oldu işte walla...
Ben böyle antibiotikler, burun damlaları, ağrı kesiciler içinde yaza merhaba derken çimler üzerinde birden sesimin gittiğini farkettim...
Hafazanallah noluyor dedim ya!...
Yâr pek sevimli güldü :))
"Baksana ya canım benim sesim gitti gidiyor di mi? Sesim geliyor muuuuuuu?"
"Allah'ın tadiri canım benim" demez mi?
"Bir kaç gün de olsa vırvırından kurtulacağım..."
"Öyle olsun bakalım" dedim de aklıma bir dondurma düştü.
"Geçenlerde arkadaşımla Adalar'a kadar gittim geldim de bi dondurma yemedim şöyle" dedim...
Çok acıdı halime...
"Sen istersin de ben sana dondurma yedirmez miyim" dedi....
"Hem boğazına da iyi gelir..." diye not düştü...
Öyle güzel dedi ki ne dese inandım kandım O'na..:))
Ve sonuç harika walla..
Tabii O'nun açısından bakınca...
Ses mes yok artık bende. Ses dosyalarımı tanımıyor benim bilgisayar resmen.
Virüs girmiş anlaşılan..
Virüsler yok oluncaya kadar rahatsın yârim...
Ama bugünlerde geçecek... Sana sessizce böyle gülümseyen halime aldanıp da hep böyle kalacağım sanma sakın.. Faiziyle vırvır yapacağım...

AMAN!!!!

2010-05-31T08:29:00.002+03:00

Geceden belliydi sabahın hayırlara doğmayacağı sanki.
Gazze'ye yardım malzemesi taşıyan geminin İsrail tarafından ele geçirilmesi ve de yapılan baskın sonucu yaşanan can kaybı hiç de beklenmedik haber olmadı bana.
Belli ki birileri bir yerden düğmeye basmış ve Türkiye'yi fiili olarak Ortadoğu bataklığının içine atıyor işte.
Bundan sonra olacakları tahmin etmek için müneccim olmamak gerek. Ama benim yazmaya elim tutmaz, söylemeye dilim varmaz.
Yaşanacak çok acı olaylara gebe günler bizleri beklemekte ne yazık ki...
Bir de başka çok acı içimizi gerçekten yakan bir haberde Hatay'dan geldi.
Terör örgütü PKK bu kez karasal terörden artık denize doğru geçmeye başladı.
Zamanlama da oldukça ilginç.
İsraille bu kadar aramızın gerildiği bir anda PKK'nın bu saldırıyı yapmasının amacı ne ki?
PKK gerçekten bir kaç çapulcu mu yoksa???
Kuzey Irak'ta Kürt devleti kurmak için tüm olanaklarını seferber eden İsrail bu işin içinde bence.
Türkiye'ye tepesinin attığını göstermenin PKK maşasıyla yöntemi bu olayda.
Böyle bir pazartesiye başladık...
Canlar gitti, gidiyor...
Bu olayların ardından daha kimbilir daha kaç masum can daha gidecek yalnızca birileri(!) istiyor diye.
Makamlarından ahkâm kesenlerin hâmasi söylemleriyle başlayacak kırmızılı alarmlı günlere gebe önümüzdeki zaman...
Ve daha nelere nelere...
Dilim varmıyor yazmaya ne yazık ki :(

Seninle herşeye....

2010-05-30T10:45:00.000+03:00

Ya sevgili sevgili...
Bugün pazar bak yine... Öğlene kalmadan sana iki satır yazayım dedim...
Memleket hali malum içler acısı... En acı da şu dangalakoğlu dangalağın sözleri. Bugün biraz burnuma kan kokusu geliyor inan. Böyle adamları neresinden nasıl vursam da rahatlasam diye düşünüyorum.İnan elime geçirsem hiç acımam uygun bir ortamda hakkından gelesim var. Pazarımı böyle sevimsiz haberlerle lekemek istemiyorum ama oluyor işte... Burası Türkiye!
Sen beni huzura çağırırsın yine biliyorum. Belki bu yüzden öfkemi böyle döküyorum.
Sana bu şarkı pazar pazar...

Canım İstanbulum

2010-05-29T10:54:00.002+03:00

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.

İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.

Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.

Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüzgar onda, onda misale.

İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım...

İstanbul,
İstanbul...

Tarihin gözleri var, surlarda delik delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik...

Bulutta şaha kalkmış Fatih'ten kalma kır at;
Pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat...

Şahadet parmağıdır göğe doğru minare;
Her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare?..

Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;
Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet...

O manayı bul da bul!
İlle Istanbul'da bul!

İstanbul,
İstanbul...

Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği;
Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği.

Oynak sular yalının alt katına misafir;
Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir.

Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar,
Perili ahşap konak, koca bir şehir kadar...

Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi?
Cumbalı odalarda inletir "Katibim" i...

Kadını keskin bıçak,
Taze kan gibi sıcak.

İstanbul,
İstanbul...

Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler!
Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler...

Eyüp öksüz, Kadıköy süslü, Moda kurumlu,
Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.

Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından
Hala çığlıklar gelir Topkapı sarayından.

Ana gibi yar olmaz, İstanbul gibi diyar;
Güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar...

Gecesi sünbül kokan
Türkçesi bülbül kokan,

İstanbul,
İstanbul...

Necip Fazıl Kısakürek

bak şimdi gece gece?

2010-05-22T23:58:00.000+03:00

Nerden dilime dolandı bu şarkı şimdi?
Paylaşmak istedim... Biraz belki de hüzün var... Yâr omuzunda dans edip dinlense belki de...
Yok ama olmaz... Hem yanında olacak hem de bu şarkı...
Wallahi de dayak yer insan :))
Zaten biraz kitlensem arada bir olmadık konulara ülserler, başağrıları ortalıkta uçuşuyor...
Yok canım sen üzülme... Demem ben sana bu sözleri...
Anlamazdın anlamazdınnnnnnnnnnnnn...
O çok eskidendi di mi canım benim...
Ama bak şimdi anladınnnnnnnnnnnnnn...
Di mi?????

Lodoslu lodoslu pazar...

2010-05-16T10:40:00.002+03:00

Sevgili sevgili;
Bu gece nasıl esti savurdu lodos görüyorsun değil mi! Biraz başım ağrıdı. Eh olacak o kadar da hani...
Başımı sen mi ağrıttın lodos mu bilemem amma velakin ben severim lodosu da seni de bilirsin...
Kim sever ki lodosu bu kadar benden başka acaba? Kim sever ki seni bu dünyada benden daha çok?
İkiniz bir arada işim zor bugün... Canınız sağolsun diyeyim...
Hani bazı bazı şöyle kızıyorlar ya çok özel yazanlara okurlar... Seni anlatırım ya hani bazı bazı... Beni anlatırım... Bizi anlatırım...
Eee olacak o kadar. Blog yazarlığının kurallarından belki de en önde geleni aslında tam bağımsızlığıdır. İçeriği kimseyi bağlanmaz.. Ben blog yazarlığını özgürlüğümün tadına vardığım için seçtim. Ki yine de gerektiği gibi özgür değilim daha. İçimizde kemikleşmiş tabular var. Onları da yıkıp geçebilsem belki de daha özgür yazacağım.Bu tabular illa ayıp ya da günahlardan oluşmuş da değiller üstelik. Gün gelecek aşacağım bunları.
Demem o ki: Lütfen kimse bir başkasının blog yazarlığı üstüne ahkam kesmesin. İster beğen ister beğenme ama asla tahdit koyma yazdıklarına. Çok çok okumazsın olur biter. Yok daha da hâlâ dayanamayıp okuyabiliryorsan demek seni bir şekilde çekmiş kendine. Karşı çıktığın bir blogu sürekli eleştirdiğin halde girip okumaya devam ediyorsan eğer o blog yazarını kutlaman gerek değil mi sevgili sevgili...
İşte arada blog yazarlığı üstüne biraz da olsa düşüncemi aktarmaya çalıştım pazar sabahı..

Erken çıkmalıyım...
Sana koşmalıyım...
Baharın yaza koştuğu gibi...
Lodoslarda bata çıka, savrula savrula, uça uça...
Senin gözlerin demir atmalıyım sonra
Ateş kuyusuna düşer gibi...
Sonra serinlemeliyim boynunda, koynunda...
Boğaz şahit olmalı sana bana ve dahası bize...
Bir yudum sen bana...
Bir yudum ben sana...
Lodosum tuttu yine...
Poyraza dönmeden gitmeliyim...

BAY KALMA!

2010-05-14T10:56:00.000+03:00

Şu Baykal olayı!
Ağzı olan konuşuyor sürekli kaç gündür. Elbette konuşulacak ve de tartılacak. Bende biraz laflamak istiyorum bugün. Önce "adam sende, bana ne" dedim ama olmadı.
Öncelikle artık şu bağımsız Türkiye diye ütopyadan uzak duruyorum. Neremiz bağımsız? Herşeyden önce Amerika'nın 51. eyaleti olduk desek o bile şeref. Çünkü daha da bölüneceğiz öyle görünüyor. Türk çocukları diye doğanlar bir süre sonra bir bakıyorsunuz ki Sorozpu çocuklarına dönüşmüş. Gençleri üç kuruşa büyüklerini biraz da fazla beş kuruşa ülkenin bölünmesi için kullanıyorlar. Böylesi kendi ırkından toplumundan uzak ve haince bakan insanların ülkesinde bağımsızlıktan bahsetmek apaçık salaklıktır.
Şimdi böyle bir giriş yaptıktan sonra gelelim Baykal konusuna...
Adam bir hatunla birlikte olmuş. Olmuş mu olamamış mı? Orası beni hiç ama hiç ilginlendirmez. İşin orasında ben çağdaş kadın konumunda olan Olcay Baykal'ı deşerim. Kocamdır yapar da eder de derse işte asıl acı yanı budur.
İşin mahremiyeti dedim ya beni değil Olcay Hanım'ı bağlar. Ülkemizde böyle Olcay Hanımlar bolca vardır. Mutlu, mesut ve de salak margarin aileleri olarak her yanda arzı endam ederler. Koca kapanı gibi kadındır bunlar. Buncağızlara elini veren kolunu alamaz. Benim en çok iğrendiğim kadın modeli bu kadınlardır.
İşin asıl benim midemi bulandıran diğer iki yanı var bu olayın. Konuyu oraya taşımaya çalışıyorum. Bir becerebilsem de anlatsam...
1-)Efendim şimdi bu olayda Baykal'la olan kadın kişisi önceleri özel kalemi imiş. Daha sonra derler ki bu görüntüler kadın tarafından hazırlanmış. Ve daha sonra seçimde beni milletvekili yapacaksın diye şantaj olarak kullanılmış.
İşte içler acısı bir durum burda yatıyor. Demek ki benim oyum bir şantaja gidebiliyor. Seçimlere ağır bir darbe olacak bu olay. Ben de dahil artık çoğu insanın asla sandık başına zahmet etmeyeceğini düşünüyorum.
2-)Evet geldik en canımı yakan tarafına bu olayın:"PENSİLVANYA"
Evet ya: "Pensilvanya"
Türk'ün tarihine kara bir leke gibi geçti Pensilvanya...
Öncelikle CHP'nin artık asla Atatürk'ün kurduğu parti falan olarak lanse edilmesinden çok rahatsızım.
Tansu Çiller başbakanlığındaki hükümette Dışişleri Bakanı olarak Avrupa Birliği'ni imzalayan Baykal bugünde aynı Baykal'dır. Bu adamların(!) Atatürk'le de Atatürkçülük'le de asla yakın uzak bir bağlantıları olamaz. Bunun altını kalın kalın çizelim önce.
Baykal da artık Feto'nun direktiflerinin önemini açık açık kabullenmiş ve adamı olduğunu deklare etmiştir. Ve ne yazık ki Baykal sayesinde artık Fettullah Gülen bu ülkde artık siyasi misyonunu resmiyete taşımış ve tanınmıştır. Vatana millete hayırlı olsun !
RTE'nin bugün ülkenin başına bela olmasının müsebbibi de yine bu Baykal'dır. Hani çok lazımmış gibi seçimin hemen ertesi gün Siirt'tten seçilmiş CHP'li milletvekilini istifa ettirip yerine Tayyip'i taşımış; böylelikle ülkenin bu kara günlere gelişinin mimarı olmuştır kendisi.
Yıllardır süren AKP darbelerine tereyağ süren bir muhaliflik yapması da cabası. Ülkenin en değerli bilim ve siyaset adamları Ergenekon adı altında içerlerde zulüm çekerken Baykal ne yapmıştır????
Koskoca bir hiç!
Anayasa ABD ve AB isteklerine uygun hale getirliyor.Milletvekilliği koltuğunun ve maaşının cazibesine düşüp halkı yok sayan CHP'liler yüzünden bu içler acısı anayasa çıkacak ne yazık ki.
Sine-i millete dönmek gibi bir uygulmayı devreye sokamayacak kadar aciz insanların oluştırduğu CHP'liler bugün bi yerleri tutuşmuşcasına Baykal için ağlayıp sızlıyor. Kimileri komedi gibi ama açlık grevine başlamışlar. Ulan bu ülkenin yirmilik fidanları PKK elinde kan verirken can verirken nerdesiniz siz? Sorozpu çocuğu bunların çoğu.

Vatan sağolmasın artık!

2010-05-02T10:45:00.001+03:00

Sevgili sevgili;
Bir pazara daha erdik işte... Memleket halini nasıl anlatsam sana? Şöyle güzel bir bahar geçirmek mümkün olmuyor bu ülkede.
Kuşlar, çiçekler, böcekler... Dallardan meyveler yerlere sarkıyor. Laleler veda etti sayılır artık bugünlerde. Güller, erguvanlar, leylaklar çılgınlar gibi bahar partileri düzenliyorlar. Bir şarkılar söylüyorlar ki hani gel de hele beraber dinleyelim artık.
Ama bir yandan da gönlümün şen sesi susup ağlıyorum yine. Sana hasretimden değil inan... Memleket hali pek vahim! Yani kan gövdeyi götürüyor diye bu zamanda denmez de ne zaman denir. Tunceli'de yüzünü gösterdi yine bu azmışın azmışı PKK... İlla kendi çocuklarımızın canımı yanınca feryat edeceğiz? Neden sahiplenemiyoruz biz oğullarımıza? Şehit cenazelerinde toplanıp biraz gaza gelip "kahrolsun PKK!" demekle bitiyor tüm öfkemiz. Sonra noluyor? Yine aynı haberler, görüntüler. Biz çocuklarımızı hiç sevmiyoruz galiba Sevgili:((
Onları böyle ölüme atıp daha hayatlarının baharında ardından "vatan sağolsun" demek mi evlat sevgisi?
Benim oğlum gitmiş vatan sağ kalsa bana ne yok olsa bana ne?
İktidarı elinde tutanlar önüne geleni vatanı peşkeş çeksinler diye mi "vatan sağolsun?
Onların çocukları ABD'lerde fink atsın ev alsın iş bulsun diye mi "vatan sağolsun"?
Kime vatan sağ kalırsa hayır ediyor. Bu ülkenin has evlatları toprak olsun da ama "vatan sağolsun"...
Ben vatanımı kendime değil ki çocuklarıma kalsın diye istiyorum. Var mı böyle ters bir mantık? Çocuğum ölsün ama vatan sağ olsun... Yok yok Allah başıma vermesin ama ben böyle diyemem asla.
Düşünüyorum eni konu. Madem bu güneydoğu halkına ne yapsak yaranamıyoruz. Ne töresinden ne terörden vazgeçiyor. Adam olmaya hiç niyetleri yok. Ne kadar eğitmeye çalışsak genetik olarak çok da uygun değiller anlaşılan eğitime. Sürüler halinde güdülerek yaşamak onların tarzı. Çekelim bir sınır aramıza. Diğer vatan topraklarında ne kadar varsa illa da "ben Kürdem, töremi de, terörümü de çok sevirem" diyen varsa aynen oraya. Ait oldukları topraklara çöktür oturt. Ne halleri varsa görsünler. Ne benden ona ne ondan bana bir hayır beklemesin kimse bu günden gayri.
Haksız mıyım sevgili? Biz bu çocukları kolay mı büyüttük? Ben o doğum sancılarını boşa mı çektim? Sütümü boşa mı emzirdim? Hastalığında, ateşi çıktığında ah bi iyi olsa dünyalar benim dediğim aslanlar gibi oğullarımı bu uyuz itlerin elinde ceset olsunlar diye mi bunca çileler çektim?
Ne barış, ne açılım! Bu işi tek temzileyecek artık tüm gücünü ele almış Türk Ordusu olmalıdır.
Ama nerdeeee...
Ordumuz da hali ortada.
Ve en acısı ülkeyi böylesi içler acısı hale getiren bu iktidarı yine çocuklarını kendi elleriyle kara toprağa veren insanlar taşıyor.
İşte benim anlamadığım da bu Sevgili...
Bu nasıl bir halktır ki çocuğunun ölümünden dahi ders çıkartamaz?
Bu pazar gördüğün gibi kafamda sürekli sorular var...
Gel de beni kurtar bu sorulardan...

Vaktî kerâhat...

2010-04-30T19:55:00.004+03:00

Hayatımın da sanki kerahat vakti..
Son kerhatindeyim ömrün...
Gelecek, bekliyorum gözüm yollarda...
Belki de sabah olacak o geldiğinde...
Hayat yeniden...
Yine ve yeniden...
Hep öyle bana O...
Ne zaman yanımda nefes alıp verir; ben hep yine yeniden yaşama başlarım...
Tüm dünya silinir...
Öfkem de sevincim de tutsak olur yanında...
Bir garip ben olurum ki; ben bile beni tanımam...
Bir tek O'nu severim bir tek O'nu...

Gırgır...

2010-04-28T21:29:00.001+03:00

"Oğlum adam olacak" diye güzel bir dizi vardı yıllar önce... Kaçırmadan izlerdim. Tadı damağımda kalmıştır bugün bile.. 50'li yılların Türkiye'sinin halini ahvalini anlatan politik alt yapılı bir diziydi. Hatırlayanlar bilir...
Bugünlerde RTE başkan olacağım diye sızdırmacalar yapıp medyaya ve de kamuoyu oluşturma çalışmalarına başlayınca hemen aklıma bu dizi geldi.
Çok kişi hiç de hoş olmayan belden aşağı vurarak aşağıladı RTE'yi...
Hani senin ne haddine! Vay kendini padişah yapacak!
Vay da vay..
Yahu adam başbakan... Farkında mısınız?
Elbette yeteri kadar tatmin olmamış bulunduğu konumdan.
Biz sade suya vatandaşa evdeki koltuk bile fazla gelirken adama koltuklar dar geliyor. Bırakın garibim Recep abimi... Hazır başbakan olmuşken bir de Başkan olsun şu dar-u dünyada... Yani bu hasetlik niye :P
O sırasını savsın...
Sonra?
Sıradakiiiiiiiiiiiiii......

Yok yok olmuyor başkan falan...
Bir rüyaydı geldi geçti :)))
Taha Akyol abimiz ne dedi:" Türkiye'de başkanlık sitemi olması benim kadın olmam kadar imkansız"
RTE çok kızmış bu söyleme:)
Bir kaç güne kalmaz Taha Akyol'a pembe kimlik verirse görür gününü :))))
Ay çok güldüm ben bu gece...
Allah hayırlara çıkarsın...

Birazcık yazı...

2010-04-28T12:36:00.000+03:00

Ben bir teraziyim... Katıksız ve tam ortasından.... Bu yüzden bocalamam hayatın getirdiklerini karşılamak durumda kaldığımdaki beceriksizliğim...
Ahaaa... Cümleye bak cümleye. Tam bir "cümlede anlam bozukluğu"na örnek öss sorusu....
Hayatı ciddiye mi almalıyım; yoksa "koy ver gitsin" mi demeliyim? Bir türlü karar veremedim gitti.
İçinde bulunduğum ortamda her an herşey olabilir...
Sevinçten de kederden de ağlayacak bi dolu nedenim var. Hangisini seçsem acaba? Kullanmadığım seçenekler depolarda durursa da yarın öbür gün faiziyle geri dönerse diye bir endişemde var üstüne üstlük.
Hani şimdi desem ki s... derdi kederi... işin güzel yanına bak...
Harika :P
Ama dert keder yaratan nedenler orda duruyor... Bakıp da görmesem de duruyor karşımda. Ben bakmasan onlara onlar bana bakıyor bön bön...
Hadi neşeyi zevki bıraktıp da derde kedere düştüm. Dibine kadar düşeyim anasını satayım dedim... Eee sonra beni kim tutup çıkartacak o kör kuyudan?
Yaa işte bir bu tarafı var işin. "Düşenin dostu olmazmış" derler ye... Bu yüzden kuyruğu dik tutup kuyulara muyulara inmem... Tek başıma kuyularda çürüyüp de gitmek var...
İşte böyle terazi muhakemesi...

23 Nisan'ı anlamak!

2010-04-23T23:41:00.000+03:00

Sözü Öykü'ye veriyorum. Öykü'nün seslenişine kulak verin yeter...

Şehitlerin bedeli, ederi ne kadar?

2010-04-23T12:59:00.000+03:00

Bugün yine görüşecek müstemleke hükümeti ordu başıyla bedelli askerlik konusunu...
Varsa paran yan gel yat! paran yoksa öl de yat!
İşin öztürkçesi budur! Başka yan yollardan anlatmak boşa gayret...
Her ana doğurmuyor böyle aslanlar... Kolay büyütülmüyor evlâtlar...
Paran yoksa gönderiyorsun kınalı kuzunu "vatan borcu" diye...
Parası olan varsa yok onun öyle bir borcu....
Borçlu olan hep gariban... Hep sömürülen...
"Ne suçum var benim" demez mi askerde oğlu olan ana?
"Ne suçum var demez mi" toprakta oğlu olan ana?
Kim nerde nasıl hangi laf ebeliği ile karşıma çıkar bilemem bu bedelli askerlik konsunda... Ama umarım çıkan olmaz da benim de kimsenin ağzına s... için bir neden olmaz...
Öyle tepemin tası atıyor ki bu konuda. Hani eğitime göre askerlik yönlendirmesini kabul edebilirim. Bunun çok güzel örnekleri o habire girmeye çalışmak için kıçımızı yırttığımız AB'de var. Bak ordan madem öyle... Askerlik konusunda napıyorlar örnek al. Yok bizde dertleri eğitilmiş insan gücünü değerlendirmek değil ki. Nerde para babası yiyen dallamalar kütükler kalın ense piçleri varsa onları kurtarmak.. Neymiş yaş sınırlaması getireceklermiş. 30 yaşından büyükler bedelli olacakmış...
Ay bu konu çok canımı sıkıyor, midemi bulandırıyor.
Öyle çok şey yazacağım ki... Çok ağır olacak. Yazacaklarımın ağırlığı karşımdaki yaratıklara değil bana ayıp olacak.
Kendime olan saygımı kaybetmemek için bu yazıyı burada kesiyorum.
Bu konuda hiç demogojiye gerek yok. Açık ve net söylüyorum.
Verirsin toprakta yatan oğlunu şehit anasının karşısına capcanlı... Aaa işte o zaman yap bedelli askerliği meşru!
Bekle bakalım.. Gün gelir o teknolojiye de ulaşırız.
Yoksa yok öyle bedelli medelli...
Ulan benim oğullarım kaç bedel...
Oğullarımın bir hücresini bana ödeyemezken sen neye bedel kesersin?
Ya AKP!
Sen artık defolup gitsene!

Hava nasıl oralarda?

2010-04-21T12:20:00.001+03:00

"Hava nasıl oralarda?" diye sorar yâr...
"Benim gibi aynı" dedim içimden..
Kâh güneş açıyor; kâh yağmur yağıyor...
"Tam bahar havası işte.. Laler boy boy, renk renk oldular. Sen gelinceye kadar iyice soğana dönecekler" dedim...
Sağlık olsun dedik sonra...
Hele bi gel!
İster bahar olsun, ister kış!
Kimin umrunda...
Gönlümde her zaman bahar açtırdı O.. İsterse buzda ayazda gelsin.
Böyle olduğumdan mı nedir ey sevgili blogum ben artık içinde bulunduğum ahvalin farkında değil gibi yaşıyorum..
Düştüm dibine aşkın. Doğrusu hiç de şikayetçi değilim.
Bu mudur aşk?
Budur!
Bana budur aşk... Herşeyi unutup tek O'nu yaşamak. Evet çok da sağlıklı, akılcı değil. Zaten akıl ne gezer aşıkta. Aklına çok hakim olan nasıl aşık olabilir ki... Aşk kendini terketmek... Farkındayım kendimde değilim. Ama bu nicedir vardı bende... Aradım durdum hep. Nerdeyim kimdeyim... Biri beni alıp sakladıydı; biliyordum. Ama nerde saklıydım bilemiyordum... Biraz fazlaca uğraştım arayıp bulmak için... Neyseki saklayan beni çıkıp geldi bir gün. Ve ben de O'nu saklamışım da haberim yok...
"Benden kendini isterse" dedim biraz ürkerek...
"Yok yok kalalım böyle sen bende; ben sende" dedi...
Önce itiraz ettim. Bünyem bu farkında olmadan taşıdığım yükü açık etti ya. "Bir hal çaresine bakmalı ve bu işten sıyrılmalı" dedim.
Meşakketli, acılı bir süreç sonunda anladık benim inadım nafile. Ve karar verdik bizbize...
Ya "başkaları" için yaşamaya devam edeceğiz ölü ölü bakışlarla; ya da önceliği "biz" olan bir yola çıkacağız.
Elbette "biz" dedik...
"Başkalarının" yerine su içer mi insan, serinler mi soğuk sularda yüzerek...
"Başkaları" için acıkır mı insan?
"Başkasının" yerine sınava girerse ne derler adama?
"Başkaları" yerine ağlar mı insan, inler mi?
Başkaları yerine öpüşür mü insan, sevişir mi?
Olamaz...
Başkaları için yaşanmaz...
"Ömür dediğin üç gündür. Dün geldi geçti; yarın meçhûldur. O halde ömür dediğin bir gündür.
O da bugündür!"

Gamsız hayat

2010-04-18T13:33:00.002+03:00

Sevgili sevgili;
Bu pazar yazı yazmak gelmiyor içimden. Tam mutlu olmuştum derken acı haberlerle geçen bir hafta oldu bu hafta.. En güzel haberim elbette sen oldun. Tüm dertlerim kederlerim yok oluyor senden haber gelince... Ama dostlarımın acılar endişeler içinde olmasından ötürü de çok da keyfini çıkartamıyorum açıkçası.
Volkan harekete geçti İzlanda'da. Aslında öztürkçe adı ile Buzlar ülkesinde(Iceland)...Buz muz değil işte... Görünüşe kanmamak gerek. Buz gibi gördüğünden ne ateşler çıkar... Dünyayı esir aldı nerdeyse bu yanardağ patlaması. Avrupa'da neredeyse tüm uçak seferleri iptal oldu. Bir karmaşa bi karmaşa... Rusya'da geçirdiği bir uçak kazasından rahmeti rahmana kavuşan Polonya Cumhurbaşkanı bile şöyle ağız tadıyla dünya liderleri eşliğinde bir cenaze töreni göremedi ne yazık ki. Uçuşların çok sakıncalı olması nedeniyle çoğu devlet başkanı bu cenaze törenine katılamıyor.
Neyse aman bu dünya işleri böyle işte. Öte yana gidene bile taş koyuyor.
Bizim burada da cenazemiz oldu. Öyle bir acılı hafta işte... Tam sabah biraz nefes alayım derken bir haber daha aldım. Arkadaşımın babası yoğun bakımda :(
Bu pazar böyle biraz. Hepsi dünya halleri... Her şeye hazırım artık...
Tabii bir şartım var :)
O'nu da Tanrı biliyor.
Bu pazarlık bu kadar sevgili.

Gamsız hayat ..... Candan Erçetin

Cehennemde miyiz?

2010-04-16T16:17:00.000+03:00

Kutsal cumama leke gelmesin diye uğraşıyorum sabahtan beri. Herşey ne güzel gidiyor derken içimi yakan bu haberle karşılaştım. Nasıl insan diye gezer aramızda bu yaratıklar. Bunlar insan görüntüsü altında acaip mahlukatlar... Ağzıma geliyor nele neler ama diyemiyorum işte.
Nasıl bir aile(!) olabilir ki bu aile. Aile ne demek ya?
Aile meclisi karar vermişmiş?
Bir can, üstelik masum bir bebecik... Daha melek o melek... İnsan bile sayılmıyor. Kirlenmemiş insanlıkla... Bir melek katledilmiş annesinin ellerinde...Belki hiç emzirmedi bile annesi. Düşündükçe o masumu kahroluyorum insanlığıma, kadınlığıma, anneliğime... Böyle bir dünyada bu yaratıklarla yanı gökkubbe altında yaşıyor olmak çok ağır geliyor bana. Tiksiniyorum insanlardan daha çok sanki. Düşünebiliyor musunuz bu vahşeti yapanlar olduğu kadar daha da yapacak potansiyel katiller var aramızda. Onlar da bizim gibi bu olaya baktıklarıda ne yazık ki aileye hak veriyorlar. "Namus" diyorlar! "Töre" diyorlar... Diyorlar da diyorlar... Bu yaratıkları için canın hiç değeri kutsallığı yok.
Tanrım!
Nerdesin?
Meleğin katledilmiş görüyor musun?
Ve bu yaratıkları da sen mi yarattın Tanrım?
Yoksa burası Dünya değil de Cehennem mi?

Kutsal Cuma

2010-04-16T09:36:00.003+03:00

Öyle güzel bir gün ki bugün bana... Şükürler olsun Tanrım sana...
Cuma günleri hep kutsaldır ya. Bizim sülalede ve elbette yaşadığım devasa çevremde de kutsaldır cumaları...
Anneannem Cuma günlerine asla iş bırakmazdı. "Çamaşır günü" diye bir gün vardı eskiden bizde.Bu gün perşembe günüydü. Perşembe'den tüm kirliler toplanır, yıkanır, paklanırdı. Yatak çarşafları falan hep perşembe günleri değişirdi özellikle anneannemin evinde...
Ataerkil bir düzenden geliyoruz ya. Anneannem de kaynana elti falan cümbürcemaat, maaile... "Arnavut gelini olacağına" der susur kalırdı benim yeşil gözlü Çerkez güzeli anneannem... Tabiri caizse akşama kadar popoları yer görmeden "Haymana beygirleri gibi" koştururlarmış... Özellikler Perşembe günleri Cuma arifesi olduğundan daha zorlu ve yorucu geçermiş. Öyle çok duyardım ki bu Haymana beygiri benzetmesini. Çocukluğumda çok merak ediyordum:"Acaba Haymana'nın beygirleri nasıl koşuyor?" :)
Biraz fazla neşeliyim bugün... Çok şükür...
Böyle eğleniyorum işte kendimce...
Ama güzel bir nedenim var sevinmek için.
Güzel ne demek; güzeller güzeli...
Kutsal cuma!
Kutlu cuma!
Nerde kaldım?
Ha efendim anneannemin "kutsal Cuma" ritüellerini anlatıyordum:
Bir kere Cuma günleri asla ev süpürülmezdi. Eğer çok gerekiyorsa süpürmek illâki cuma namazının bitiminden sonra ve hatta ikindiye yakın yapılabilirdi. Yeni bir dikişe örgüye başlayacaksa mümkünse cuma günü ilk makas, ilk ilmek atılırdı.
Aaa dahası var. Benim bu güzel ataerkil sülalemin birlikte yaşadığı ahşap konağın bir alt katı vardır. Mimari olarak o kata "su basman" denir.Bu su basman katı yani bodrum katı bölümlere ayrılmıştı. Bir bölümü evin kileri olurmuş elbette. Küp küp pekmezler ballar ve daha neler buralarda saklanırmış.
Bir bölüm varmış ki...Orası her daim boş ve temiz olarak tutulurmuş. Çünkü her perşembeyi cumaya bağlayan gece bu bölümün ziyaretçisi varmış.İster inanın ister inanmayın... Oraya temiz bir tahta tabure, tertemiz havlu, pekşir ve bir ibrik su konurmuş. Sabah kalkıldığında havlular nemli ibrik de hep boş olurmuş.
Eh işte artık gerisi hayalinize kalmış. Dedim ya ister inanın ister inanmayın. Ben inananlardan oldum. Çünkü orda doğdum, büyüdüm ve gördüm. Böyle gerçeküstü nitelenen bir çok olayın herkesin aklına uymasını beklemek boşuna bir çaba olur. Öyle bir beklentim de yok asla. Ancak hurafe diye nitelendirlmesi de bana batar açıkçası...
Neyse biz dönelim kutsal Cumamıza... Walla biliyorum yurdumun güzel insanlarının memur taifesi için en güzel gündür Cuma. Onların kesinkes kutsal günleri Cuma :) Ballı memurlarım benim. Aradaki kutsal uzun haftaları da saymıyorum. Yalnızca dinî bayramlar değil ki onların kutsal günleri. Kar yağdığında resmî daireler tatil olduğun da da kutsal günler olur onlar için :)
Neyse pek sataşmayayım da memur vatandaşa cevap hakkı doğmasın sonra:)
Neşem pek yerinde ya herkese sataşır dururum ben bugün... Vapura binip martılarla laklak yaparım. Ver elini bahçem derim; geçen hafta ektiğim biberlerime domateslerime, çileklerime bakmaya da gidebilirim tutmuşlar mı toprağı güzelce diye... Bahçe arkadaşımın ama heveslisi ben olduğumdan bu yıl ekim işine ben ve arkadaşımın abisi el attık...Bahçede neler yok ki neler... Leylaklar, güller, filbahriler... Ceviz ağacımız bile var. Yan komşudan ha bu yana sarkan da dut ağacı... Pek güzel dut veriyor... Bu yılda yollarını gözlüyorum dutlarının hayırlısıyla...
Ama yüreğimin gözlediği bambaşka...
Aç kalayım, susuz kalayım...
Yeter ki yanımda olsun da zindanlarda olayım...
Kutsal Cuma aşkına :)

Sessiz gemi

2010-04-15T15:05:00.002+03:00

Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.

Biçare gönüller. Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki, giden sevgililer dönmeyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden

Yahya Kemal Beyatlı

İstanbul'u sevmek

2010-04-14T19:30:00.001+03:00

İstanbul'u sevmek ölmek gibi bir şey
Bir ömür boyunca durmadan yanmak
Erimek her gecesinde biraz daha
Her sabah bir alev hâlinde uyanmak
Anlaşılmaz, vazgeçilmez bir tutku bu şehir
En hüzünlü şarkıdır söylediği dalgaların
Bulamazsın çoğu gün bir dost yüzü arar da
Dalıp gidersin köpüklü izine mavnaların
İnsanlar bir seldir caddelerinde boz bulanık
Çalkalanır giden zamanın o belirsiz akışında
Kimi gün tarifsiz bir heyecan duyarsın
Martıların çığlık çığlığa bağırışında.
Gemiler kalkar rıhtımlarından özlem dolu
Herkes bu şehirde bir şey bırakır gider
Sürmez ömrü dostluklarının bir gül kadar
Köhne meyhanelerinde unutulur sevgiler
Anıları vardır insanların bu şehirde
Durup durup nemli gözlerle hatırladığı
Kimi gün içini bir karanlık basar da
Çalar kapını bir dost gibi ay ışığı
İstanbul ölülerin bile yaşadığı şehir
Ve insanların yaşadıkça biraz öldükleri
Bir gün bu şehirden başını alıp gidesi gelir
Çıkmaz kulağından vapur düdükleri
Nereye gitsen o vezgeçilmez tutku seninle
Seninle o özlem, o aşk, o sevgi
Ne kadar kaçsan, bir gün anlarsın
Güzel olan her şey biraz İstanbul gibi
İstanbul gibi vefasız ve esrarlı
İmkânsız sırrına ermek güzelliklerin
Ve upuzun bir bekleyiştir bu şehirde yaşamak
Bir bir yıkılır hayallerin, gelmez beklediklerin
İstanbul'u sevmek, ölmek gibi biir şey
Ölmek mi? O da bir yerde yaşamak demektir
Yaşamak bu şehirde sen varsın diye
İstanbul'u sevmek seni sevmektir.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

sahil seni, rüzgâr seni, akşam seni bekler...

2010-04-13T22:17:00.001+03:00

Bazı şarkılar var öyle laf olsun diye dile dolanıp da söylenmez ya...
İnsan ağzına alıp da gevelemeye korkar.
Benim de böyle ama çok sevdiğim bir şarkı var bu gece yüreğimde...
Her zaman öylesine söylemeyeceğim bir şarkı...
Bence böyle...
Ama bu gece sadece bu şarkı var içimde...
Rüzgarlarla birlikte söylenmeli...
Uçmalı dudaklardan, konmalı fısıltılarla çok uzaklara...

En çok Timur Selçuk yorumunu beğeniyorum her nedense..
Sözler Faruk Nafiz Çamlıbel'e, beste Münir Nurettin Selçuk'a ait...
Bana söz düşmez artık...
Dinlemek gerek eğer isterseniz:

Bahçemde açılmaz seni görmezse çiçekler
Sahil seni, rüzgar seni, akşam seni bekler
Gelmezsen eğer mevsimi nereden bilecekler
Sahil seni, rüzgar seni, akşam seni bekler

Neveser Gerginok yorumluyor.
Güzel güzel...

hayat beni neden yoruyorsun

2010-04-13T18:15:00.007+03:00

Sıkıldım bugün herşeyden...

Hayat senden de sıkıldım sanki biraz...

Daha kaç gün var önümde...

Uzun mu yolum daha?

Yoksa yakın mı inecek durak?

Bugün kırılma noktamda galiba her şey...

Oysa ne çok şeyi kabullendim artık...

Sesim daha az çıkıyor. Daha az konuşuyorum. Kimse benden sıkılmasın istiyorum. Sosyal ortamlarda olabildiğince ekonomik konuşuyorum. Yalnıca gerekli sözcüklerle konuşmak için çabalıyorum. Kızmıyorum da karşımdaki bana bir şey anlatırken becereksiz ise de...

Bugün yine devlet dairesinde işim vardı. Beklediğim hatun günler sonra iş başı yapmış da aman da aman.

Bende öğleden sonra gidiverdim hemen yamacına.

Sabah aradım yoktu. "Öğleden sonra bi daha arayın" dediler. Bende bi daha aradım öğleden sonra: "Eh buyrun gelin bakalım" dediler.

Allah için oldukça nazik davrandılar bana. Hani bir çay ikram etmedikleri kaldı. Ama yine de bir gariplik hissettim yanlarında.

Sanki kefenimi kesmiş de beni sarmalayacaklar bu hatunlar gibi bir buz hava vardı aramızda...

Yanlarından ayrılıp kamu binası dışına çıktığımda kendimi bi garip yalnız hissettim sanki.

Artık tek başınaydım hayatta... Tıpkı yıllar öncesi gibi. Ne anam ne babam var...

Tanıdık bu duyguyla yeniden el sıkıştık. Yeniden beraberiz yalnızlığım işte yeniden...

Kaldığımız yerden devam edeceğiz gidebildiğimiz yere kadar...

Ama yorgunum artık..

Sallana sallana geçtim ışıklardan...

Ağır ağır çıktım yokuştan yukarı eve doğru...

Hastaneden çıkmış insanlar sağda solda. Herbirinin ayrı derdi var...

Ne çok ağır oldu hava...

Onların ağırlıyla daha da ağırlaştım yokuş çıkarken...

Yorgunum biraz bugün...

Üzgünüm biraz bugün...

Abdülhak Hamit Tarhan

2010-04-12T19:55:00.004+03:00

Bugün ölüm yıldönümü şair-i azamın...

Hemşehrim üstelik... O bir İstanbul beyefendisi...

Saygıyla, rahmetle, hürmetle anıyorum..

2 Ocak 1852’de İstanbul’da doğdu. Hekimbaşı Abdülhak Molla'nın torunu, tanınmış tarihçi ve Tahran Büyükelçisi Hayrullah Bey'in oğlu. Kısa süre Rumelihisar Rüşdiyesi’ne devam etti. Yanyalı Tahsin Hoca ile Edremitli Bahaeddin Efendi'den özel dersler aldı. 1862’de 10 yaşındayken ağabeyi ile birlikte Paris’e babasının yanına gitti. Bir süre Paris'te eğitim gördükten sonra 1864'te İstanbul'a döndü. Yaşının küçüklüğüne rağmen Bab-ı Ali’de tercüme odasına katip olarak girdi. Bir yıl sonra Tahran Büyükelçiliği’ne atanan babasıyla birlikte İran’a gitti. Farsça öğrendi. Babasının 1867’de ölümü üzerine İstanbul’a döndü. Maliye Mühimme Kalemi’ne girdi. Şûra-yı Devlet ve Sadaret kalemleri'nde çalıştı. 1871'de Fatma Hanım'la evlendi.1876'da Paris Büyükelçiliği İkinci Katipliği'ne atandı. 1878'de görevden alındı, iki yıl açıkta kaldı. 1881'de Gürcistan'da Poti, 1882'de Yunanistan'da Golos konsolosluklarına, 1883'te Bombay Başkonsolosluğu'na atandı. Bombay'dan gemiyle İstanbul'a dönerken uğradıkları Beyrut'ta eşi Fatma Hanım'ı kaybetti. Bu ölümün sarsıntısıyla ünlü şiiri "Makber"i yazdı. 1886'da Londra Büyükelçiliği Başkatipliği görevine getirildi. Londra'da Bayan Nelly ile evlendi. 1895'te Lahey'e elçi olarak gönderildi. Bir yıl sonra Brüksel elçiliğine getirildi. Nelly'nin 1911'de ölmesinden sonra İstanbul'da Cemile Hanım ile evlendi. Bu evlilik 20 gün sürdü. 1912'da Belçika asıllı Lüsyen Hanım'la evlendi. Aynı yıl görevden alınınca İstanbul'a döndü. Meclis-i Âyan üyeliğine getirildi. İstanbul'un 1920'de işgal edilmmesi üzerine Viyana'ya gitti. Sıkıntı içinde yaşadı. Ankara Hükümeti yurda dönmesini sağladı. Cumhuriyet'in kuruluşundan sonra kendisine maaş bağlandı. İstanbul Maçka Palas'ta bir daire verildi. 1928’de İstanbul Milletvekili seçildi ve ölünceye kadar milletvekili olarak kaldı. 12 Nisan 1937’de İstanbul’da öldü. Mezarı Zincirlikuyu’da.

Bir de şiir O'ndan...

Elveda Diyemedik

Yıldızsız bir geceydi
Bir dağ çiçeği gibi şimdiden hasretteydim
sürgündüm çok uzaklardaydım,
Ve gözlerindi sürgün sebebim..
Çok çabuk çekildin hayatımdan
Kaderle eleleydin,
Bense kederle sarhoş...
Yarım kalmıştı hikayemiz
Göçmen kuşları gibi gelip geçtin bu şehirden
Belki de hayatımdan
Duymadın haykırışımı, acılarımı,
Benimsin sanmıştım uçtun avuçlarımdan
Tutamadım, gitmede diyemedim
Olamadın bir yıldızın kayışı kadar hayatımda
Zaman çok kısaydı bizim için
Yetmedi gözlerimizden yaşı silecek kadar
Ne de elveda diyebilecek kadar...

Abdülhak Hamit Tarhan

Yurdumu, milletimi özümden çok severim

2010-04-11T10:32:00.005+03:00

Sevgili sevgili;

Bu pazar yine sınavlı bir pazar. Karşımda okul olması nedeniyle sürekli yüzlerce öğrencinin stresi çeken ben bu güzelim pazar sabahı da yine bir sınav heyecanıyla uyandım. Ellerinde sınav kağıtları ordan oraya koşturan öğrenciler, veliler...

Ben yatak giysilerimle balkondan onları izlerken sabah mahmurluluğuyla "acaba kahvaltılarını yaptılar mı" diye söylenerek ocağa çayı koymaya yöneliyorum. Ve tabii ki sabah sabah da yüreğimde sen çırpınıyorsun. Sana günaydın diyorum rüzgârlara yüklediğim öpücüklerle...

Dün Kadıköy'de bölücü örgütün TC makamlarından onaylı resmen(!) resmi mitinginin ortasına düştüm. Onlar böyle haince barış adı altında yürürlerken benim gözlerimin önünden geçen yalnızca yirmilik Mehmetçiklerdi. Öyle canım sıkıldı ki sorma gitsin. Kadıköy'den kaçıp kurtulup Boğaz havası aldık bir güzel. Dönüşümü Üsküdar-Kabataş olarak yaptım. Motorda da maça gidenlerin kalabalığı vardı. Hani bir maça gitmeyen bendim desem yalan olmaz.:) Kabataş'a indiğimde büyük kalabalıkların elbette İnönü Stadına yürüdüklerini görüyorsun. Ama arkalarından bıraktıklarını görsen bir de... Ortalık sanki bira festivalinden sonrası bir görüntü halinde. Her yerde boş bira şişeleri... Nasıl içmiş içmiş atmışlar... Pes dedim yani. Buna da canım sıkıldı. Bu yurdum insanı neden böyle.... Biz daha ilkokulda ant içmedik mi? "Yurdumu milletimi özümden çok sevmektir" Bu ne böyle o zaman. Demek aslında hiç de inanmadığımız bir andı içiyoruz her sabah daha çocukken. Ne kadar iki yüzlüyüz biz böyle. Temizlik imandandır diye atasözümüz vardır. Demek imansızız sevgili sevgili. Bak ortalık çöp içinde. Her bankın altında çekirdek pislikleri... Herkes yediğinin içtiğinin artığını yere atıyor.

Ya bugünde böyle biraz serzenişlerle dolu bir yazı oldu işte.

Bu güzelim pazar gününü dışarda güzel bir bahar eşliğinde laleler ve taze açan erguvanlarla geçirmek isterseniz haberiniz ola ki böyle can sıkıcı görüntülerle de karşılaşacaksınız.

Ne yazık ki cenneti cehenneme de çevirmeyi çok iyi beceren bir millet olduk.

İçimizdeki pisliklerin, kötülüklerin ayıklandığı tertemiz cennet gibi bir ülkede, ellerinde Mehmetçik kanlarıyla barış barış diye bağıranların olmadığı bir ülkede yaşamak istiyorum artık.

Gerçekten "yurdunu milletini özünden çok sevenlerin ülkesi" olduğunda bu ülke insanları daha yaşanabilir bir ülke olacak vatanım.

Seninle her şeye.....

2010-04-09T12:42:00.001+03:00

Tüm yüreğimle sana...

Küçük bir öykü bu

2010-04-07T21:38:00.009+03:00

Çok geç kalmıştım sana...

Bekletiyordum daha da....

Ne yapsam geç artık!

Aradım seni "nerdesin" diye.

"Bir yer bulup otururum ben" demiştin.

Çok geçmeden aradın ve nerede beklediğini söyledin...

Ben üstümden yağmur suları süzülürken yanına vardığımda sen çayı çoktan söylemiştin bile.

Bende bir telaş, bir telaş...

Söylemek istediklerimi deyip sana hemen gitmek istiyordum yanından...

Oysa sen sakin sakin ve doya doya bana bakıyordun.

Tam karşımda sen...

Benim tek ulaşmak istediğim sen ve elimi uzatsam değeceğim...

Gözlerin gözlerimde...

"Çay içerim" dedim garson geldiğinde yanıma...

"Bir şeyler de ye yanında. Olur mu öyle bir çay? Aç değil misin?"

"Hayır değilim valla"

Ama bilirsin huyumu... Güldün gizlice bana bakarken.

Seni mi kıracağım. "Çayın yanına bir çatal" deyiverdim.

"Bir çay ve çatal... Sonra giderim ben hemen"...

"Kızgınsın bana değil mi" dedin.

"Yoo niye ki?"

Ne kadar eski bir halin gözlerini benden kaçırışın.

Ben seni hiç bana bakarken yakalayamadım ki.

Hep böyle firar ederken bakışların benden yakalardım gözlerini.

"Bak bana artık da; ne dersen de!" dedim içimden...

"De hele ne diyeceksen gideceğim ben!"

"Beni çağırdın sen!"

Bana böyle dedin: "Beni çağırdın sen!"

"Kim ben mi? Hadi canım ya! Ne zaman yaptım bunu?"

"Evet çağırdın sen beni. Hele dün gece hiç uyutmadın ki. Gel de gel. Çağırdın beni"

Allah allah... Kesin hasta...

Ben neden çağırayım ki durduk yerde zatı muhteremi?

Ters ters baktım sana.

Nasıl üzdüm seni nasıl, o bakışlarımla...

Ben baktım eskiden kızdığım gibi ama bu kez sen yılmadın bu bakışlardan.

Sen benden de sert baktın bana.

Ben ezildim bu kararlı bakışlardan bu kez.

"Çağırdın beni dün gece diyorum. Anlamıyor musun?"

Sonra sözlere daldık. Konuştuk oradan buradan.

Geçmiş günlerimiz nasıl canlanmıştı bir bir lafladıkça.

Anlattıklarımızdan daha çoktu oysa anlatamadıklarımız.

Tam gözbebeklerimize düşüp; oradan bir türlü karşıya geçmeye cesaret edemez sandığımız benliğimiz bugünü mü beklemiş durmuş da?

Sonra sonra ve sonra yürüdük saatlerce sen ve ben...

Ve o gece sen seslendin bana...

İnandım sana...

Havalar nasıl olursa olsun!

2010-04-07T09:42:00.006+03:00

Bu sabah yağmur var İstanbul'da...

Evet, hem de biraz soğukla birlikte yağmur...

Nisan yağmuru...

Çayı ocağa koyup pencere kenarına gelip yola bakıyorum. Herkesin elinde şemsiye ya da başında kapişon...

"Bana ne havalardan" diyorum içime içime...

"Bu sabah yağmur var İstanbul'da...

Gözlerim dolu dolu oluyor bilinmez niye?"

Benim güzel pazartesim...

2010-04-05T09:39:00.004+03:00

Büyük bir çoğunluk için yeryüzünde pazartesi en sevilmeyen günüdür haftanın. Bu yüzden de psikolojik hastalık gibi bir adı bile vardır: "Pazartesi sendromu"

Benim ise en sevdiğim gün desem herhalde yanlış olmaz. Müzmin bir işsiz olarak belki de bu benim hakkım. Gerçi çalıştığım yıllarda da bizim mesleğin öyle memur vari bi hali olmadığından günlerle gecelerle alıp veremediğimiz yoktu. Hangi gün izinli olduğum olacağım hiç farketmiyordu. Biraz da fazla mı işkoliktim ne. Yıllık iznim bitmeden gelip işbaşı yapmışlığım da çoktu sicilimde. "Fazla muhabbet tez ayrılık getirir" derler ya bende herhalde işsiz yıllarımı hissetmişim ki önceden olabilidiğince çalışıp doymak istemişim mesleğime. Neyse konum pazartesi bugün.

Dün pazar idi malum... Arkadaşımın bahçesinin belli bir bölümünü abisi bi güzel kazmış bellemişti. Toprak "gel bana bir şeyler ek, dik" diyordu. Öğlen gibi bir koşu Eminönü yaptım fide almak için. Aman ne kalabalık ne kalabalık. Hani "ipini koparan" sokakta... Teşbihte hata olmaz ya. Gerçekten de ipini koparan sokağa atmış kendini. İğne atsan yere düşmez. Öyle bir kalabalık İstanbul. Bir de açık öğretim sınavları olması güzel bahar havasıyla yollara dökülen halkı tam bir keşmekeşe sokmuş. Olan bana oldu tabi. Önce biraz domates ve biber fidesi aldım Eminönü'nden. Sonra vapur... Nasıl indim; nasıl bindim? Bir de Fenerbahçe'nin maçı varmış Kadıköy'de. Eee olacak tabi. Yani ben böyle pazara.... Ah dedim gel de şimdi sevme gözünü sevdiğim pazartesimi... Günlerin en hası... Canım, balım pazartesim. Walla kim sendrom takılırsa takılsın benim en güzel günüm... Kimseler değmesin... Pazartesi heryer benim... Özgürlüğümün ilk günü... Tüm yollar, parklar, vapurlar benim oluyor pazartesileri... Ve de hafta içinin salı, çarşamba, perşembe günleri. Cuma'ları da cehennem hayatı başlar İstanbul'da. Hele akşam saatlerinde trafikte iseniz yandınız. "Cuma trafiği" denen bir sendrom vardır İstanbul'da bir de.

İşte bunları yaşayan gören bilen bir ehl-iİstanbul olarak elbette pazartesi benim baştacı günüm olur..

Bu ne sevgi ah!!!!!!!

2010-04-01T22:05:00.003+03:00

İşte gerçekler...

"Barış" adı altında; "açılım" adı altında Türkiye Cumhuriyeti'ni bölmek parçalamak isteyenlerin sevgi dolu halleri...

Türk bayrağı gördükleri yerde akları boklarına karışanlar birbirlerini görünce böyle sarmaş dolaş oluyorlar.

Aman ne mutlu, ne mutlu...

Sizlere de, açılımıza da .......................... içimden tüm gelenleri gönderiyorum...

Bu açılıma destek veren ne kadar varsa hepsinin soyunu sopunu Türk gençliğine havale ediyorum....

Ha bu Türk Gençliği öyle her yerde bulunmaz.

Soroslardan AB'den ABD'lerden beslenen gençlikten bahsetmiyorum.

Ama inanıyorum ki gerçekten bunların kökünü kazıyacak gerçek Türk Gençliği var!

Haberin tamamına burdan ulaşabilirsiniz.

Tayyip baba yasası...

2010-03-31T21:46:00.004+03:00

Bir telaş bir telaş... Neymiş efendim... 80 Anayasası değişecekmiş...

Heriflerin, karıların derdi belli...

Ne yapıp edip Türkiye Cumhuriyeti'ni top yekûn yok etmek...

Ve bu anayasa değiştirme işine yasa yapmaktan ne kadar anlamayan varsa dalmış..

Bunların arasında her tür mahlukat bulabilirsiniz. Bu mahlukatların arasında bir isim var ki. Nerde görsem midem bulanır, kusacağım gelir. Lale Mansur denen bu mahluk bir zamanlar balkonuna camına Türk bayrağı asanlara "camlarına çamaşır asar gibi bezler asıyorlar" deme terbiyesizliğini yapmıştı. Şimdi bu mahluk ve daha niceleri kendilerine bir sanatçı kişilik yaftası yapıştırıp AB ve ABD güdümlü politikaların piyonları olarak işlerin başında. Ne yazık ki medyanın tümü nerdeyse AB ve ABD tarafından gasp edildiğinden ne yana baksak bunlar karşımızda. Öyle bir beyin yıkama dalgası içindeyiz ki. Biz Türkleri nerdeyse Kürt ırkına karşı soykırım yapmakla dahi suçlayacak kadar ağır ve kabul edilemez suçlamalarla karşı karşıya bırakıyorlar.

Biz Türkler ne yapıyoruz bu konuda?

HİÇ!

Koskoca hiç!

Ekmek verdiğimiz, oğullarımızı kızlarımızı öğretmen, doktor, hemşire diye kendilerine teslim edip sonra cansız bendenlerini aldığımız Kürt halkına soykırım uygulamakla suçlanmaların farkında bile değiliz. Ve en acısı ne yazık ki bu adice tezgahları bize kuranların kullandıkları bir çok insan özbeöz Türk! Evet ya ... Biz Türkleri yine en adice en arkadan vuran yine biz Türkler...

İçimizde öyle hainler beslenmiş ki bugün üç kuruşa kendi halkını satıyor AB'ye ABD'ye.

Para bu kadar mı herşeyden üstün?

Bu kadar mı satılıksınız?

Onur denen şey hiç mi geçerli değil sizce?

Ben böyle mahlukların Türk oldukları yerde Türklüğümden utanç duyarım ancak!

Hem Atatürkçüyüm deyip hem de bu anayasaya destek olanlara binlerce kez de lanet ederim...

Bu kafaların hazırlayacakları ve halka dayatacakları anayasa da asla Türk halkının anayasası olmayacaktır.

Aydınlanma süreci yaşamamış bir halka referandum götürmek o toplumun gelişmesini değil ancak ve ancak köleliğini sağlar. İktidar da bunu gayet iyi biliyor. Atatürk Türkiyesinden bugünün Tayyip Türkiyesi'nde kadınların değil başlarındaki örtünün özgürlüğünü tartışıyoruz. Doğu'daki töreleri, feodal yapıyı, işsizliği, toprak reformunu değil Kürtçe'yi tartışıyoruz. PKK'nın terörünü hiç ağzımıza bile almıyoruz. Ölen askerler sanki bizim oğlumuz evladımız değil!

Midem bulanıyor bu ülkenin insanlarının bu kadar tepkisizliğinden...

Ve midem bulanıyor artık haber izlemekten...

Türk olmanın bu kadar aşağılandığı bir başka dönem yaşanmış mıdır acaba Türkiye Cumhuriyeti ömrü boyunca...

Sensiz ben nefes alamam...

2010-03-31T19:00:00.003+03:00

Hastayım yâr... Senin yoluna bakmaktan mı, yoksa bu bahar mı beni hasta yapan?
Elimde karanfilli çayım... Öksürüğüm var sanki paket paket sigara içiyormuşum gibi.
Sensiz ben nefes alamam... Buralarda hiç duramam... Tek başıma yalnız kalamam... Senin kokunu özledim...
Ve şarkı "götür beni gittiğin yere "diye devam ediyor ya...
Filmi izlerken ne çok eleştirmiştik...Hiç içimize sinmemişti di mi? Ne senin ne benim milliyetçi duygularımıza hitap etmişti film...
Ama film sonundaki bu şarkıyı askerler hep bir ağızdan söylerken bir biz çıkamamıştık senle sinema salonundan... Jenerik akıyor ve bir biz oturuyorduk şarkıyı dinleyerek hüzünle...
Gitmesini bildiğin gibi gel...

Özledim işte...

Derviş

2010-03-29T10:42:00.010+03:00

Doldukça gözlerim lav gibi ha aktı ha akacak!

Isırıyorum dudaklarımı, kanatıyorum dişlerimle...

Resmini aldım da karşıma bu sabah...

Hepsinin içinden bir tek bana bakanını seçtim ...

Ben çekmiştim bu halini...

Başkaları o resme baktığında bilmezler kime baktığını.

Oysa bir ben vardım, orada bir sen...

Ve sen bana bakıyordun.

Bir kaç saat sonra gidecektin...

Öyle bakıyorduk işte...

Sarılmalar vardı o resimde...

Koklamalar, öpüşmeler...

Sıcak gözyaşlarım yanağını ıslatmıştı ta ki gidene kadar...

Nasıl geçecek onca zaman?

Nasıl katlacağım senin yokluğuna derken...

Az kaldı çok az gelmene..

Ben daha çoklaştım sana...

Öyle arttım, öyle büyüdüm ki senle...

Ve öyle küçüldüm ve azaldım ki dünyaya karşı...

Derviş oldun diyor bana arkadaşlarım.

Seni anarak sana doğruyum hep...

Ey sevgili sevgili :) (*)

2010-03-28T09:53:00.006+03:00

Yine pazar sabahı ve ben yine burada bir şeyler yazmak üzere oturmuşum...

Saatler ileriye alındı çoktan. Ve her nedense ben günler önceden hazırdım daha da erken kalkmaya.

Bu kış zor geçti çok zor.

Bu kadar mı bahar çekerdi canım benim?

Nereye gitsek bahar ama sen yoksun ya her şey hep eksik bana.

Ne çiçeklerin kokusu, ne çiçeklerin rengi, ne de bahar şarkıları söyleyen kuşlar beni neşelendirmeye yetmiyor. Ama günler bana ağır da olsa geçiyor; ve nihayet bahar yaza doğru gidiyor.

Senin kısaltma huyunun oyununa geldim resmen :)

"Şunun şurasında ne kaldı bi'tanem"diyorsun ya..

Ne kaldı bilmiyorum ama ben böyle giderse baharda buhar olacağım ve yaza hiç kalacağım...

Ne yürümek kesiyor beni ne durmak...

Bak laler boy vermeye başladı bile. Hele sarı laleler öyle aceleci ki... Bana eşlik ediyorlar. "Hadi açalım da nisan çabuk geliversin" dercesine.. Bütün çiçekler kabulüm ama sarı laleler bana bu yıl arkadaş oldu ya onları daha fazla sevdim... Kalmazlar sen gelinceye kadar. Çoktan çiçekten tohuma dönmüş olurlar.

Dün yürürken yol boyunca askeriyenin telleri arasından uzanmış papatyalar beni tahrik etti. Bende dayanamadım ve bir kaç papatya topladım.

Öyle kaptırmışım ki :) arkadaşım uyardı:" Şirin! Askeri bölgeden çiçek topluyorsun!"

"Ama telden başını uzatmışları topluyorum ben" derken Mehmetçik de bana bişiler mırıldanmaz mı tüfeğinin namlusu yere doğru bakarken. Ben çocukluğumdaki bahçe hırsızlıklarımı hatırladım ve nasıl mahçup oldum. Kızardım besbelli. İyi ki sen yoktun. Bir de bu halimle iyice dalga geçerdin di mi:) Elimdeki papatyaları gösterdim Mehmetçik'e..

"Suç mu işledim?"

Ah ne dese şimdi bana Mehmetçik:"Papatyalar değil ... Tel, tel!" Ve muzipçe bir gülümseme...

Askere selam, durmak yok yola devam dedik elimde askerî bölge papatyaları...

Bahara da merhaba, sana da merhaba...

Ne kaldı şunun şurasında di mi?

(*)Başlık biraz deformasyona uğramışsa da nedeni Ali Sirmen çakmasın diyedir :) İdare edin gayri..

Bahar bahar böyle konular beni sıkar amma velakin...

2010-03-22T19:48:00.005+02:00

Şöyle bi güzel bahar keyfi süreyim diyorum ama bu memlekette ne mümkün.

Hayatımın belki de en zorlu etaplarından birini hallettiğim bugünlerde biraz kafamı toplanmak; gelecek günlerdeki koşuşturmalarıma enerji depolamak için kediler gibi güneşe yan gelip yatmak istiyorum. Biraz ısınayım, biraz mırlayayım... Frekanslarımı iyice ayar yapmalıyım ki en uzaklardan gelen adımları kolayca duyayım.
İşte böyle baharında bana verdiği coşkuyla yenilenme sürecinde iken sağım solum ANAYASA konusu ile çevrilmiş.
Bu başımızdaki AB ve ABD güdümlü hükümet şimdi de alelacale TC ANAYASASI'nı derdest etmeye hazırlanıyor. Malum herkes sindirlmiş ve de sesi çıkanlar içerlere tıkıştırılmış olduğundan kimseden bir karşı çıkış sesi yok.
Bendeniz 82 Anayasası seçimlerinde daha yepyeni bir seçmen idim. İlk kez oy kullanacaktım. Gazeteci olduğumuzdan bizim pazarımız bayramız olmaz. Pazar sabahı erkenden cami çıkışı oyunu kullanan cemaatten başka bi dişi kişi bendim seçmen olarak.
Oyumu kullanıp hemen vapura yetişmem gerekiyordu. vapur kaçarsa servis kaçar...
Evet oyları açılmış ve de saçılmıştı. Hayır oyları ise üstünde kağıt bandı ile açılmamış bir çeyize benziyordu. Büyük bir zevkle bantı yırtıp en üstteki HAYIR'ı alıp zarfa koydum. Çoğu HAYIRcılardan da hep aynı öyküyü dinledim. Ve sonuç tabii ki ezici bir çoğunlukla Kenan Evren'in cumhurbaşkanlığı ve yapışık ikizi 82 ANAYASASI referandumdan galip çıktı. Çok tartışıldı çok. İşte hâlâ da sürüyor tartışma.

Bizim kuşak gibi 60 ANAYASA'nın tadını tatmış nesiller için korkunç bir ANAYASA'dır 82 ANAYASASI.. Amma velakin bu anayasayı değiştirmek asla bu AKP hükümetinin haddi de değildir. Ve ben ne yazık ki bugün vakti zamanında HAYIR dediğim bir anayasaya dokundurmamak zorunda hissediyorum kendimi. Çünkü şu anda elimizde bulunan Anayasa da giderse vay halimize.

Karşımızda SOROSPU çocuklarıyla al takke ver külah bir hükümet var!

Karşımızda Öcalan denen kanlı katile SAYIN diyen siyasi imtiyazlar vermeye boyun eğmiş bir başbakan var!

Karşımızda daha neler var neler???

Bir bakınca nasıl da insanın midesi kalkıyor.

Türk gençliği üçbeş kuruş uğruna SOROSların piyonu olmuş.

Atatürk'ün gençliğe emanet ettiği bu ülkede ne yazık ki artık öyle bir gençlik yok.

Gençlik ya dinci ya bölücü. Atatürk'ün ilkeleri nedir diye sorsanız mal mal bakıyorlar yüzünüze... Böylesi bir ortamda hangi hükümetle hangi anayasayı değiştirmeyi desteklersiniz.

Aman ha aklınızı başınıza alın!

Çok yakında Türkçe resmi dil olmaktan çıkıp, cumhurbaşkanınız Abdullah Öcalan olunca sakın ağlayıp sızlanmayın.

Tabii siz hâlâ yaşıyor ya da yaşatılıyor olursanız...

Yepyeni gün... Nâm-ı diğer Nevrûz!

2010-03-21T09:48:00.009+02:00

Sevgili;
Bak sana böyle yazıyorum bugünkü pazar yazımı... Böyle "sevgili" diye başlayan pazar yazılarını büyük keyifle okuduğum Ali Sirmen'den resmen çalıntıdır bu tür yazmam... İtiraf ediyorum hem de keyifle:)
Neyse ben bugüne döneyim sevgili...
Bugün Nevrûz... Yeni yepyeni bir gün... Şimdi tarihçeden girersem nasıl çıkarım diye düşünüyorum. Sana Nevrûz'u anlatmam elbette. Ne haddime. Sen bana kitabını yazarsın bilirim. Hani hiç bilmeyenler olur diye notlar düşeyim dedim açık aşikâr mektubuma :)
Nevrûz Farsça bir sözcük ama Türklerin Nevrûz'la haşır neşir olması tam 15000 yıllık bir zaman sürecini kapsar. Ergenekon'dan dışarı çıkışımız bugüne denk gelir. Demir dağı Nevrûz günü eritmişiz. Ve yeni göçlere düşüp yepyeni yurtlar edinmişiz. Bugün hepimiz dünyanın dört bir yanında yaşar gideriz. Her ne kadar artık efsane olsa da ben inanırım Ergenekon'dan çıkıp da yürüdüğümüze... Biz kendimize inanmazsak, değerlerime sahip çıkamazsak eller gelir bizden çok daha fazla sahiplenir bizim olanları. Arada bugüne siyaset bulaştırmak istemiyordum ama ne mümkün. Şu terbiyesiz İsveç parlomentosu geldi de aklıma... Hani bizi Ermeni soykırımı yapmakla suçlayan vahşi Vikingler... Bizim köklerimiz soydaşlarımız ta oralarda asıl soykırımın daniskasına uğramıştır da biz biz olduğumuzun farkında olmadığımızdan suçludan bir de suçlama duyarız. İskandinav bölgesinin kuzeyinde yaşayan Laplar bizim özbeöz soydaşlarımızdır. Ve Laponyo bölgesinin kadınları İsveç hükümeti tarafından resmen kısırlaştırılmıştır. Bu soykırım değil de nedir? Utanmaz isveç! Hatta Tanrı'ya karşı çıkan İsveç! Sen nasıl ne hakla kalkıyorsun da bana Ermenilere soykırım uyguladığımı söylüyorsun! Nasıl sinirleniyorum, üzülüyorum böyle suçluların katillerin soykırımcıların karşısında böyle müstemleke hükümetleriyle muhatap olmak zorunda kaldığımız için.
Bak gördün mü Sevgili. Bu ülkde bir nefes dahi alınmıyor huzur içinde. Şuncağız şuraya oturup da güzel bir Nevrûz yazısı yazmak ister ama araya neler girer. Sana memleketten güzel haberler vermek ister gönlüm. Taa 160000 kilometreye dert göndermek ne haddime. Ama bil işte. Memlekette pek emin ellerde değil bugünlerde.
Bugün hem pazar hem Nevrûz:) İki güzel bir arada...
Ben gerçi sen yanımda yokken ne kadar zevk almamış olsam da dünden bir Nevrûz kutlaması yaşadım Ahmet Yesevî Vakfı'nda.. Çok güzel geçti dünüm... Nevrûz ateşi yakıldı, üstünden atlanıldı. Konuşmalar, dualar... Demir döğüldü... Sarı, kırmızı, yeşil renklerde yumurtalar tokuşturuldu... Eski dostlarla geçmiş günler yad edildi.. Velhasılı kelam bir sen yoktun! Bende olabiliğince sen yanımdasın diye düşleyerek geçirdim günümü oralarda. Böylece bugüne vardık işte. Bak bugün tam Nevrûz günü. Sen orda ben burda.. Doğa uyandı burda çoktan... Ağaçlarımız pıtrak gibi çiçeklerle bezendi... Erguvanlar tomurcukta... Laleler sümbüllerin vedasını bekliyor. Ben güllerin arzı endam etmesini gözlüyorum. Kurtlar kuşlar çoğalıyor. Ve bir ben eksik kaldım burda böyle sensiz.
Bugün erkenden işlerimi yoluna koydum sevgili... Nevrûz'a uygun yeşilli kırmızılı yemekler yapmak istedim daha sabahtan... İçim kıpır kıpır oldu. Benim de dallarımda tomurcuklar mı oldu ne:)Biraz da temizlik yaptım. Balkonları yıkadım... Çiçeklerimin topraklarını kabarttım. Sardunyalardan yeni çelikler diktim.
Ve bugün firarda olacağım sevgili... Nevrûz firarında..
Tüm Türklerin Nevrûz'u kutlu olsun, mutlu olsun, bereketli olsun...
Dünya durdukça Nevrûz olsun!
Tanrı Türkü korusun!
İstanbul'da nerde yeşil varsa, papatya varsa ben ordayım...
Ve sen hep benle cancağızım...

Çanakkale Aslanlarına....

2010-03-18T21:48:00.004+02:00

Dedelerim, atalarım, ninelerim...
Şerife bacılarım...
Biz bugünlere varalım diye canlarını yok sayarak kara toprağa düşen tüm şehitlerimin huzurunda bugün ne yazık ki hiç de onlara layık birer evlatlar olarak duramıyoruz.
Bu ayıplar içinde başta Başbuğumuz Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere tüm şehitlerimden özür diliyorum bir Türk evlâdı olarak.
"Tanrı bizi bu topraklarda daha da fazla yüzümüzü yere baktırmasın" diye dua ediyorum.

Ciğerimmmm...:))

2010-03-18T00:12:00.005+02:00

Nasıl soğuk bir sabahtı nasıl... Aralık ayının çivi gibi soğuğu...Kayseri Havaalanındayız. Sabahın sekizinde İstanbul'a dönüyoruz... Ne kadar erkenci olsam da böyle hemencecik dönmek istemiyordum buralardan. Ama alelacele aldığımız gidiş-dönüş biletlerimizin tarihine boyun eğdim...Senin bana "illa uğra da çarşı'ya; pastırma al, sucuk al" demelerine ve de sonra kendine kızmalarına hiç gerek kalmadı ne yazık ki. Sabahın körü hızla geçip gittik Kayseri içinden... Güvenlikten geçerken daha önce hiç sorun çıkartmayan valizim açıldı güzelce kadın güvenlik eşliğinde. Suçlu bulundu:) Deodorant şüpheli görüldü. Gülümsemelerle yine itina ile yerine konuldu... Ben biraz suçlu gibi bir köşecik aradım. Hem ayaz hem sabah mahmurluğu... Bir kadıncağızın yanına ilişiverdim. Diğer arkadaşlarım da karşımda bir yerlerde oturmaktalar.. Yanımdaki kadın bana ben kadına şöyle bir göz gezdirdik adettendir diye:) Sağımızda solumuzda hele bak kim oturuyormuş gibisinden... Hatun eh orta yaşlarda, balık eti... Ama biraz tombul balıklardan :) Başında toprak rengi tonunda bir yazma... Dolanmış alel usul ve de yandan ucu sokuşturuluvermiş kenarcığından. Üstünde gül kurusu bir pardesü... Önünde bir iki küçük çanta... Bir adam tam ikimizin karşısında. Bir hatuna bakar bir bana... Ben sabah mahmurluğu falan dememişim tabii. Biraz daha derli toplumuyum ne artık bilemem ama adam bana hatununa baktığından daha dikkatli bakıyor. Yerimden kalksam ayakta kalacağım ya kıpırdamadım walla :) Bir süre durumun seyri böyle sürdü... Adam beni süzer... Hatun beni fena fena süzer :) Ben kimseyi süzemem walla süzüle süzüle... Bir yere bakarım bir tavana... Neyse ki anons yapıldı. İstanbul yolcuları hadi bakalım...
İşte tam burda adam tam kaybolmuşken ortadan yine aynı noktada bitiverdi. Hatununun önündeki çantaları kavradığı gibi seslendi tüm doğallıyla:
"Ciğerim... Hadi..."
Yok böyle güzel bir söz...
Öyle içten öyle sevecen...
Nasıl ısındı ortam birden :) Sıcacık oldu...
Hatunun bana bir göz süzüşü vardı ki... Hani alıp içime sakladım... Tüm kadınlık onuru şaha kalkmış bir kadın vardı karşımda... İnan gıpta ettim... Ama seni nasıl özledim bir de o anda... Sen bana başka sıfatla seslenirsin ya... Ah işte sanki öyle:)Ne Ferhat'tan, ne Kerem'den, ne Mecnun'dan ve de inan ne de Romeo'dan öyle bir "ciğerim" duyamam. Ancak hayal ederim ama duyamam... Kadın ne şanslıydı dedim içimden. Belki çoğu kadının ömür boyu bir kerecik de olsa duymak isteyeceği bir varoluşa ulaşmıştı... Dedim ya gıpta ettim... Ne güzel bir duygudur Tanrım böylesi sevilmek... Yar dilinden sevilmek... Ve böyle şükrederek yürüdüm uçağın merdivenlerine doğru...

"AÇILIM! AÇILIM!" diye bi yerlerini yırtanlara ithaf olunur!

2010-03-17T10:40:00.006+02:00

Güzelim Van ilimiz elden gitmiş bile!..

Geçen hafta, Vanlı kardeşlerim, üzüntü içerisinde bir kitapçık getirdiler...
Van belediyesinin, güya Van’ı tanıtan kitabı... Kitabın kapağında “WAN!!” yazıyor. PKK seçimden sonra, “Van’ı Wan yapacağız!!” diye meydan okumuştu... Kitap baştan aşağı Kürtçe. Şehri tanıtacak tek satır Türkçe kelime yok!!
Tekrar edeyim imalat Van belediyesinin...
Şimdi!.. Hatırlayalım, uyuşturucu kaçakçısı ailenin PKK ağzı ile konuşan, Meclis’teki elemanı ne demişti... “Coğrafyamızın sınırlarını çizdik!!” Devlet Bakanı Cemil Çiçek de “Sınıra dayandılar!!” diye vehameti ifade etmişti... Bakıyoruz, sınır mınır aşılmış, adeta “cumhuriyetlerini!!” ilan etmişler... Dahası, “Biz Van’ı kopardık!!” diye, “işgali” İstanbul’dan ilan ediyorlar!..
Şubat’ın ilk haftasında İstanbul’da TÜYAP adlı fuar organizasyonunda Türkiye’nin belediyeleri, sergi çalışmaları yaptılar... Van Belediyesi, işte bu sergide Van’ı “WAN’laştırdığını!!” ilan etti... Bu meydan okuma, devletin görevlilerinin gözü önünde gelişti, kimsenin de itirazı olmadı.
Van ili, fuara katılıyor diye İstanbul’da yaşayan Vanlı kardeşlerimiz de bu fuara gittiler. Orada gördükleri manzara ile sıkıntıya düştüler. Van ili adeta PKK militanları ile temsil ediliyordu. İlin fuar alanındaki mekanına, tedirgin olmadan yaklaşmak mümkün değildi!.. Militanlar adeta, kimlik yoklaması, etnik ayırım yapıyorlar, kendi kafalarından olmayanları rahatsız ediyorlardı!..
İstanbul’da böyle de, “durum” Van’da daha vahim, anlatılanlara göre...
Türk kökenliler kenti terke zorlanıyor, zaten şu anda çoğu da göç etmiş durumda!.. Türk kökenli, hele hele Kürtçe bilmeyen esnaftan artık alış veriş ettirilmiyor!.. PKK’ya karşı duranlara hayat hakkı tanınmıyor, mülklerine inşaat izni alamıyor, kiraya veremiyorlar. PKK’nın isteği dışında mülkünde hareket sağlayan, kiraya veren vs.. insanlar saldırıya uğruyorlar...
Evlere, iş yerlerine Türk bayrağı asamıyorlar... Bayrak asan tehdit ediliyor, polise şikayetin karşılığında, “Sen de asma kardeşim, tatsızlık çıkmasın!!” cevabı alınıyor...
Van Belediye Başkanı Bekir Kaya, Apo’nun eski avukatlarından... Adaylığının “Kandil’den bastırıldığı” söyleniyor. Daha da ilginci, bu Bekir Kaya’nın babasının, yani ailesinin Korucu oldukları, devletin PKK’ya karşı silahlandırdığı ve maaş ödediği “seçilmişlerden” olduğu belirtiliyor... Bekir Kaya, Van’ı “Wan!!” yaptığını ilan ettiği kitabı İstanbul’da “Gün Matbaacılık” diye bir matbaya bastırmış. Basılı eserler, “devlet-savcı denetimine” tabidir. Bu kitap kimseyi rahatsız etmemiş anlaşılan!
Vanlı kardeşlerimin aktardıklarından birkaç satır vereyim:
“Bu sonucu biz hazırladık. 80’li yılların başından beri Vanlılar Van’ı terk etti. Herkes malını mülkünü satıp bir yerlere göçtü. Hali vakti yerinde olmayan bir avuç insan kaldı. Her göçenin yerine Hakkari, Batman, Siirt’ten geldiler... ”
Ve şimdi Van’da yaşanan, dağdan gelenin bağdakini kovması meselesi. Böyle devam ederse Van’da 5-10 yıla kadar “Türk kalmaz” Ankara’nın değerli büyükleri!..
Bu gidişle, “kavga edeceğiniz ülke” bile kalmayacak haberola!..

Behiç Kılıç

5 Mart 2010

Ben daha da acısını söyleyeceğim. Bırakın Van'ı.. İstanbul'da dahi her yan PKKlılarla dolu. Özellikle semt pazarları. Buna bir karşı duruş geliştirmek zorundayız ulusça. Asla safdillikle ve SOROSÇUların iğrenç söylemlerinde olduğu gibi BARIŞÇIL(!) adımlarla çözülmez bu sorun. Eğer bu devletin, bayrağın, cumhuriyetin bekasını düşünüyorsanız PKKlılardan uzak duracak ve onlardan asla alışveriş yapmayacaksınız. Türkiye Cumhuriyeti içinde yaşayıp da Türk dilini kullanmayan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı asla benimle yanyana duramaz. Ölçüm budur. Aile içinde hangi dili konuşursa konuşsun toplum içinde konuşacağı dil Türkçe'dir. İnadına Kürtçe konuşan hiç bir Kürt'le uzlşamam anlaşmam söz konusu olmaz. Her zaman önümüze getirilen zavallı güneydoğulu sefil, aç, gariban çocuklar projelerine de asla kanmıyorum. Benden aldığı yardımlarla benim doğurduğum büyüttüğüm okuttuğum ve sonra onlara hizmet için gönderdiğim doktor, hemşire, öğretmen, mühendis artık allah ne verdiyse acımdan onları öldürmek için silahlanmaya savaşmaya yatırım yapmalarına asla izin veremem. Böyle safça davranmakta önce hergün kara toprağa verdiğimiz gencecik Mehmetçiklerimize ve tüm ecdadımıza hıyanetlik olur. Herkes aklını başına toplasın. Öyle salak salak barışçılık oyunlarına kanmayın! Türk'ü yok etmek için ant içmiş yaratıklarla hangi barış?

TERÖR'le BARIŞ asla el sıkışmaz...

Rüya eşliğinde pazar uyanmaları :)

2010-03-14T10:28:00.004+02:00

Mart ayının tam ortası. Günlerden pazar. Sabah saatleri...

Kuş gibiyim sanki? Nasıl hafiflemiş uyandım bu sabah... Ne zamandır rüya bile göremez olmuşken rüya gördüğümü de hatırladım bu sabah uyandığımda. Demek güzel uyumuşum...

Uyandığımda gözlerimin ilk gördüğü koyu okyanus mavisi güneşliklerden içeri sızan gün ışığı olsa da ben o maviliği gökyüzü gibi hayal ettim... Hani ilk gözümüzü açtığımızda herşey biraz bulanık olur ya... O maviliklerin içinde oluşan beyazlıkları da bulutlar diye farzettim...

İşte hayat bu!

Oyun bu çok fazla kastığımız hayat aslında... Sahneni, dekorunu ya sen kuracaksın kendi kurallarınla ya da sen beceremezsen gelip eller kuracak. Oysa insan kendi kurduğu sahnede oynarsa mutlu oluyor ancak. Ya da ben öyleyim...

Sahnem sonsuz fonda alabildiğince yeşillikler ve mavilikler... Kâh denizde olurum alçalıp, kâh gökyüzüne çıkarım yükselip... Yüzmekten yoruldum mu önce kum sarısına bulanıp ardından yeşil yeşil koyulu açıklı bir boşluğa atarım yorgun bedenimi... Çiçek kokuları sarar her yanımı buram buram... Ve sonra tüm kuşların senfonisi... Arada kelebek kıpırtıları... Öyle nazik öyle naif... Ama öyle duyabilirim ki kanat seslerini... Çünkü öyle bir dinginim ki...

Böyle kalktım bu sabah yataktan çok şükür... Okulun kurs zili çalmaya başlamadan fırladım yataktan... Taze demlenmiş çay çeker canım gözümü açar açamaz... Öyle miskince yatak keyfi yapamam hiç telaşım da olmasa bu pazar sabahları... Her sabah aynı saatte... Ve aslında üstüme gün doğmadan kalkmayı sevenlerdenim. Üstelik bu huyum taa çocukluğumdan beri. Olamadım şöyle öğlene kadar küfeyi devirip yatan hatun kişilerden her nedense... Oysa çalıştığım yıllarda tren, vapur, servis koştur allah koştur söylenir dururdum... "Ülen ben bi eve kapanayım nasıl acısını çıkartacağım bu günlerin. Öğlene kadar yatmazsam bana da Şirin demesinler" diye...

E demek artık bana da Şirin demesinler :))

Can çıkmadan huy çıkmıyor işte... Sabahları çok seviyorum... Sabahlarını görmeden günün içine hoppanak düşmek bana hiç de uygun gelmiyor. Kıyamam sabahları yaşamamaya... Ki bu özellikle pazar sabahı ise daha da değerli... Pazar sabahları bence sabahların en güzeli... Uyanmalı erkenden... Mis gibi demlenmiş çay eşliğinde allah ne verdiyse bir kahvaltı... Sonra ister çık dışarı yürü de yürü, istersen al eline bir kitap oku da oku... Müziğini çoktan aç...

Bana da bu pazar sabahı beni anlatan bir şarkı eşlik ediyor..

Şevval'den geliyor... İçinde bolca rüya gördüğüm şarkı :))

Aşk nasıl bi'şey? -devam"

2010-03-10T10:30:00.007+02:00

Bugün yine aşk konusunda ahkâm kesmek istiyor canım...

Aşktan anladığım, öncelikle iki kişilik olmasıdır.

İnsan türünün iki cinsi var malum: Kadın ve erkek...

Bu iki cinsin bazı şanslılarının kendilerine yarattıkları gözle görülmez elle tutulmaz bir alan Aşk!

Şans gerekiyor her şeyden önce. Çok büyük bir lütuf gerçekten aynı anda bir kadın ve erkeğin aynı alanda bulunması. Bir çok yaşanmışlıklardan gözlemledim ve öğrendim ki çoğu palavra imiş. Aslında her aşk denilen aşk değilmiş. Aşkmış gibi gösterilen çoğu şeyin ne olduğuna da artık kafa yormaya da gerek görmüyorum. Onları başkaları araştırsın yorumlasın bir zahmet..

Biz asıl konu olan AŞK'a dönelim:

-Aşk var mı?

-Var!

-Buldun mu?

-Buldum!

-Tamam o zaman. Demek soruyu çözmüşsün. Yanlış çözümlemelere neden dönüp bakarsın ki?

Bakıyoruz işte çoğu zaman. Ezbere bildiğimiz çoğu şeyi başkası nasıl yapıyor acaba diye de merak edip bakmaz mıyız? Böyle bir şey işte. Merak...

Artık yalancı aşkları tanıyorsan bir bakışta bence hiç boşa zaman kaybetme oralarda.

Çok güzel bir dizi adı vardı geçen yıllarda. Beni en çok adı cezbetmişti: "AŞK YAKAR!"

Evet aşk gerçekten de yakar... Ama biri yanar biri bakar değil... İki aşık çatır çatır yanar... Diğeri anca şu atasözüne uyar: "Su akar, ayı bakar"

:))

Sakın ha! Ne akıp giden su olun; ne de akan suya mel mel bakan ayı :)

Aşk nasıl bi'şey?

2010-03-09T16:44:00.006+02:00

Hayalbemol komşuma bir uğradım.

İnce konu yine: "Aşk"

Aşk dendi mi beni tutana aşkolsun?

Bir de aşkın itirafı diye bilinen bir cümle:"Seni seviyorum!"

Ben biraz karışığım bu konularda. Kendimce elbette çözümüm var ama içinde yaşadığım toplumun bu aşk ve aşkın ifadesi konusunda öyle sanıyorum ki büyük sorunları var...

Herkes aşk konusunda fetva verir durur.

Ve kimse de diğerinin aşk tanımını kolay kolay kabul etmez.

Neden?

Bence! Evet ya sadece bence? Sizce, onca kesinlikle farklıdır.

Bence aşk parmak izi gibidir. Hiç bir aşk diğerine benzemez. Ama biz yaşadığımız hangi aşk ne şiddette bilir ölçer ve kaydederiz. Bu yüzden unutulmaz aşklarımız vardır. Ve bu yüzden kolay unuttuğumuz aşklar vardır. En unutulmazı ve diri kalanı gerçek olanıdır. O da bize göre gerçek. Belki başkasına göre çok çok vasattır yaşadığınız. Belki de tam tersi. Elinizin tersiyle en arkaya ittiğiniz, burun kıvırıp geçtiğiniz aşkınız başkasının yaşadığı en güçlü aşktır hayatı boyunca. yaşanılmış duygularımızın ölçeri kimdir, nedir, nasıldır, nerdedir?

İlk gençliğimizde aşkı kimden nerden nasıl öğrenmek gerektiğini bilmeyiz. Ve bu sırada duygularımızı nasıl da önce çok büyük sonra ellere, dillere düşünce de küçük görürüz. Hep böyle olur. İlk andan her şey çok güzel başlar. Kendi içimizde yaşadığımız yoğunluk dışardan farkedildiğinde hemen sıradanlaşır. Belli kalıplara sokulur o dokunmaya kıyamadığımız aşk.

"O sana göre değil"

"O evli"

"O sıradan"

"O senden çok büyük"

Ha bu arada bahsettiğim aşk öyle tek kişilik platonik aşklar falan değil. Aşk da bana göre ancak ve ancak iki varlık arasında olur ve karşılıklı olur. Aşk işte ya :) Sarmaşıktan türemiş ya sözcük olarak. Sarmaş dolaş oluyor her şey. Tek başına nasıl sarmaş dolaş olunur ki. Mecazi de olsa sarmaş dolaş olmak için iki varlık olmalı derim ben BENCE :)

Öyle çok kıyaslamalar yapılır ki... Böylece ilk ders geçilir. Sonraki dersler ilk dersten de beter. Daha da yanlışlar denemeler... Ve biz aslında hiç de bünyemize uymayan bir müfredata mahkum ediliriz ömür boyu.

Bu yüzden bu toplumun bana aşkı öğretmesine asla katlanamam bundan sonra. Öyle çok zarara uğratılar ki insanları. Bende zarara uğrayanlardan mıyım caba diye baktım kendime şöyle bir. Yok çok şükür iyi sıyırmışım. :)

Ben aşk'ı nerde olsa arar bulurum...

Kim bana engel olacakmış şaşarım!

AŞK VAR - Bülent Ortaçgil

KADINIM

2010-03-08T12:08:00.005+02:00

8 Mart...

Kadın emekçilerin günü...

Bilen bilir bugünün anlamını. Kutlama günü değildir bugün; yas günüdür...

Bende emeklerini savunurken can veren kadınlar adına tahsis edilen bugünde tüm dünya kadınlarının yanı sıra yurdumun kadının adını anmak istiyorum. Bizi doğuran, doyuran, büyüten gelmiş geçmiş nice kadınlarımıza selam olsun diyorum bugünde..

Nasıl çekip gittin öyle sessizce?

2010-03-06T22:58:00.004+02:00

Çok ağır geldi bana bu gidişin Salih bey ya da namı diğer Salih Baba! Walla neden bilmiyorum ama şaka değil gerçekten ağladım arkandan..

Tesadüf bu ya telefonumun zili kaç aydır "huysuz ve tatlı kadın" çalıyor. Bir süre daha öyle kalacak herhalde sırf senin hatırına.

Cuma gecesi özlemle ve merakla izlediğim tek dizi Melekler Korusun.

Geçen haftanın final sahnesinde "öldü" denilerek ambulansa taşınsa da hep içimde bir umutla bekledim.

"Yok ölmedi canım. Ölseydi yüzüne çarşaf örterlerdi. Yüzü açıktı ambulansa taşınırken. Belki yapımcı şirket ödemeleri biraz hızlandırır ve diğer bölüme bir kalp masajı ile geri döner "diyordum. Senaryo ekibinden çok umutluydum anlayacağınız. Ama senaryo ekibi naapsın? Demek bir sıkıntı oldu ki diziden ayrılmak zorunda kaldı Avni Yalçın... Canı sağolsun... Aman gerçek hayatta O'na bir şey olmasın. Ömrü uzamıştır inşallah:))

Cuma gecesi izleyenler biliyor durumu di mi? Rahmetliler ordusuna katıldı Salih bey.

Ve ben nasıl kötü oldum nasıl...

Nasıl yani?

Sanki benim yakınım idi. Kendime uzaktan baksam herhalde azarlardım. Sonuçta dizideki bir karakter öldü. Ama benim için ağır kayıp oldu. Ben bu adama çok bağlanmışım galiba. Geçen yıldan beri izliyorum diziyi. Ortalık ne zaman karışsa, ne zaman bulanıklaşsa sular hep orda sakinliği, asayişi sağlardı Salih bey...

Nasıl da huzur veriyordu.

Kaprisi, kabalığı olmayan, yüce gönüllü, entellektüel bir dünya görüşü olan harika bir adam.

Tam böyle bir adam buluyorsun sanal da olsa :)

Adam küt diye gidiyor enti püften bi kalp krizinden...

Ve ardından bize cenaze törenini izlemek kalıyor. Ne acı, ne acı..

Bunca bölümlük oyunu izlediğim Avni Yalçın'a burdan sağlıklı mutlu bir ömür diliyorum.

Ama ne yazık ki Salih Baba'ya da Allah'tan rahmet diliyorum...

Melek hanıma da ziyadesiyle sabırlar...

Ya bize ya bize.... Bize de sabırlar diliyorum elbette...

Bırakalım Ergenekon mergenekon... Böyle takılalım gidelim bari...

Ağla gözlerim ağla...