Aşk ve de meşk....

"canını vermekten bir an tereddüt ediyorsa ikisinden biri orda aşk sırra kadem basmıştır"


Demişim birden arkadaşıma yazarken sohbette....
Yazdığımı okuduğumda ve yeniden okuduğumda farkettim ki bu bizdik...
BİZ'e doğal ve oldukça sıradan gelen bir eylemdi bahsi geçen... Aşktan bi haberlere nasıl ulaşır bu duygu hali bilemiyorum ki... 
Öyle aşksız bir ruh hali içinde değilim uzunca bir zamandır. 
Öyle bir aşka düştüm ki ah ben... 
Daha onaltı yaşımda yüreğime düşmüş bir aşk... 
Nasıl nerde? Saatine denk gelmişti... 
Yüzyıllar ötesinden yaşlı ve yorgun bir yüz...
Biraz omuzları çökse de heybetinden asla taviz vermemişti güçlü bedeni.. 
Elleri az biraz titrese de üstatlığının her daim doruğundan asla inmeyecekti... 
Ben o ellere aşık oldum, kurban oldum... 
Ha dese bana başımı gibi oldum... 
Oldukça loş bir han odası... Hafiften de olsa güneşi görmediğinden olsa gerek rutubet kokusu sarmış her yanı...Eskimiş, sararmış kağıt kokuları missssss gibi... Gözlerimi kapatsam sarhoş oluyorum, açsam yine sarhoş... 
Babam ve O yanımda... İkisinin ortasında ben... 
Benliğim ne biçim bir şey bilmiyorum ki ah o yaşlar... 
Bilsem... Bilsem adını aşk koyacağım da bilmiyorum işte karacahil ben... O eller kamışı mükrekkebe batırıp kağıda yazdıkça okundu ruhuma ruhuma...
O yazdı ruhuma okundu yazdıkları... 
Belki de o gün benim adım kondu!


Ve ben şimdi nerelerde miyim?
Aşka düştüm aşka.... Ve aşka düşmek yetmiyor ki. İllâ meşk edeceksin aşkla yorulmadan usanmadan... Böylesi haller içinde işte bendeniz...
Daha küçük bir bebek gibi tutuyorum kamışı elimde haddim olmayarak. Ne zaman icazet alırım? Bilemem... Nefesim yeter mi bu aşka? Bilemem...
Bir bildiğim var mı diye soracak olursanız ahir ömrün tadına yeniden bulmuşşsa insan aşkı asla vazgeçebilme lüksü olamaz. Tüm nefesimle gücümle ağır ağır soluklanarak ama asla vazgeçmeden peşinden gitmek arzusunda yüreğim... Ey aşk! Sen nelere kadirsin!